Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bevolking, die volkomen wapenloos was, vluchtte in de liuizen. Terstond kwam de bezetting en veegde de straten schoon. De staat van beleg werd afgekondigd. Honderden werden gevangen genomen en Radetzky greep naar de uit de jaren 1848 en '49 bekende straffen. De Weener regeering ging nog verder en nam, zonder onderzoek naar schuld of onschuld, alle goederen van Lombardische uitgewekenen in beslag, onverschillig of zij in Sardinië genaturaliseerd waren of niet. Dat streed regelrecht tegen het vredesverdrag en gaf Cavour gelegenheid om te protesteeren en, toen dat niet hielp, den Sardinischen gezant uit Weenen terug te roepen en bij frankrijk en Engeland te klagen over de schending van door een traktaat erkende rechten. Dit laatste gaf aanleiding tot een eerste toenadering tot Napoleon , die wel is waar niet op die klachten inging, maar toch de pogingen van Oostenrijk afwees, om Sardinië als t ware in den ban der conservatieve mogendheden te doen, als een broeinest van revolutionnaire woelingen. Niet lang daarna brak de oorlog met Rusland uit.

Cavour en waarschijnlijk ook enkele andere Italiaansche patriotten begrepen dadelijk welke gevolgen die oorlog voor Italië hebben kon, mits er het rechte gebruik van werd gemaakt. Want hij veroorzaakte een scheuring tusschen de conservatieve machten. De Heilige Alliantie had nu voor goed opgehouden te bestaan. Rusland was sedert 1848 opgetreden als de natuurlijke vijand van elke politieke en nationale hervorming; met Sardinië had het toen alle betrekkingen afgebroken en die ook niet hersteld, toen de vrede met Oostenrijk gesloten was, zooals het verklaarde, omdat de staatkundige gedragslijn der Sardinische regeering den keizer niet behaagde. Dat Sardinië zich aansloot bij elk verbond tegen een zoo openlijken tegenstander, vooral tegen diens poging om een land, dat aan Italië grensde, onder zijn gezag te krijgen, was niet meer dan natuurlijk. Maar zoo lang de beide West-Europeesche mogendheden één lijn met Oostenrijk trokken, was van een deelneming aan haar verbond geen sprake. Eerst toen de wegen der groote mogendheden zich scheidden en Engeland begon te vreezen, dat het geen voldoende krijgsmacht naast de Fransche zou kunnen in het veld houden, werd dat anders.

Het Eugelsche kabinet bedoelde in den aanvang slechts een subsidieverdrag, waarbij de Sardinische regeering aan de Engelsche en Fransche een bepaald getal troepen ter beschikking stelde tegen geldelijke vergoeding. Maar niemand in Italië wilde van zulk een huurcontract

Sluiten