Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De Beide Siciliën.

Meer en meer kon datzelfde ook van de Zuid-I taüaneii gezegd worden. De zoo uu en dan meest op bevel van Mazzini beproefde ondernemingen om in het JNTapolitaansche of op Sicilië opstand te verwekken, hadden bijna nimmer eenig gevolg, omdat de kleine troepen revolutionnairc emigranten geen steun vonden bij het landvolk, en weldra door de soldaten en gendarmes werden overweldigd en uiteengejaagd. Want de enkele keeren, dat de door den druk der regeering en de heerschende ellende wanhopig geworden bevolking zich bij hen hadden aangesloten, had dit slechts tot zware bestraffing van schuldigen en onscliuldigen geleid, nooit tot eenige verbetering van behandeling. Want koning Ferdinand mocht het misschien nog in 1849 ernst geweest zijn met zijn beloften van stoffelijke verbetering, weldra scheen hij die geheel vergeten te hebben. Reeds in ] 851 had Filangieri om zijn ontslag gevraagd als gouverneur-generaal van Sicilië, omdat er zelfs geen begin met den beloofden aanleg van nieuwe wegen werd gemaakt. En na "t nog enkele jaren te hebben uitgehouden, ging hij werkelijk heen, liever dan zich verder te laten gebruiken in een post, waarin hij alleen macht tot straffen, nimmer tot weldoen had.

Op Sicilië werd niets gedaan; de toestanden werden er dan ook hoe langer hoe rampzaliger en wetteloozer; de plaatselijke overheden en politie waren voor geld tot alles bereid: alleen de geheime genootschappen verschaften hun leden of gunstelingen eenigen waarborg voor leven of eigendom, maar oefenden tevens een schandelijk willekeurigen druk uit op alle anderen. De algeineene verwildering, die reeds voor 1848 onder een goed gedeelte der bevolking merkbaar was, werd nu zoo erg, dat alleen de verlatenheid waarin het eiland was vervallen (alleen in de grootere steden aan de kust, vooral de oostkust, kwamen vreemdelingen) maakte , dat er niet nog meer over geklaagd werd dan over de toestanden van het vasteland of van den Kerkelijken Staat.

In de afgelegen deeleu van liet koninkrijk Napels, in Apulië en de Basilicata en in de Appennijnen was 't al niet veel anders gesteld. De plannen om door den aanleg van spoorwegen tegelijk den weg naar liet Oosten voor de West-Europeesche reizigers over Italië te leiden en het land toegankelijk te maken en tevens de verafgelegen provinciën met de hoofdstad in verbinding te brengen, waren genoeg in de Europeesche pers besproken; met dien aanleg was zelfs hier en

Sluiten