Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ook de andere olifanten den aanval, en slechts korten tijd hielden de troepen, welke Semiramis omringden, stand tegenover deze dieren, die met de grootste onverschrokkenheid en als hoogmoedig op hunne sterkte alles wat zich in hunnen weg plaatste in een oogwenk verpletterden. Velen vonden daar op verschillende wijze den dood. Sommigen werden door de olifanten onder de voet getreden, anderen met de tanden verscheurd, anderen weer met den snuil in de hoogte geslingerd. De lijken lagen bij lioopen op het slagveld; het zoo dreigend gevaar verspreidde allerwege schrik en ontzetting; niemand waagde het langer stand te houden.

Zoodra de gansche bende op de vlucht sloeg, stormde de koning van Indië op Semiramis zelve los. Eerst trof hij haar met een pijl aan den arm; vervolgens verwondde hij haar in den rug met eene werpspies, die echter afschampte. Dewijl de wond niet gevaarlijk was ontkwam Semiramis, dank zij de vlugheid van haar paard, dat de haar nazettende olifanten ver vooruit snelde.

Alles vlood naar de brug. In deze enge ruimte drong het leger der koningin zoo sterk op één, dat velen door toedoen hunner eigene wapenbroeders omkwamen, doordien zij in het gewoel door ruiterij en voetvolk vertreden of platgedrongen werden. Daarbij dreven de Indiërs hen met geweld voor zich uit, zoo dat bij de overhaaste vlucht over de brug velen aan beide zijden er af gestooten werden en in het water vielen.

Nadat Semiramis het grootste deel der troepen, die zij uit de slachting gered had, gelukkig over den stroom had gevoerd, liet zij de touwen die de brug samenhielden doorsnijden. Daardoor werd de geheele vlotbrug in vele deelen gescheiden, die met eene menigte Indiërs, welke juist daarover gingen, door den snellen stroom zonder genade werden meegesleept. Zoo kwamen vele Indiërs om. en Semiramis had zich voldoende zekerheid verschaft, dat de vijand haar niet op den anderen oever zou vervolgen. Stabrobates zette den oorlog niet verder voort, dewijl er teekenen aan den hemel verschenen, die dooide waarzeggers uitgelegd werden als waarschuwingen, dat hij niet over den stroom moest gaan. Semiramis wisselde de krijgsgevangenen uit, en keerde naar Bactra terug met een verlies van twee derden van haar leger." —

Omtrent het einde van Semiramis worden de meest uiteenloopende berichten ons meegedeeld. Volgens eene dier overleveringen had de koningin, toen zij uit den Indischen oorlog terugkeerde, zich in Medië op een steilen berg een burg doen bouwen, om van daar het geheele legerkamp te overzien. Een eunuch, die zijne meesteres haatte, wendde zich tot de zonen van Onnes en verhaalde hun, dat bun halfbroeder Ninyas hen zou laten ombrengen, zoodra hij aan de regeering kwam. Slechts één middel tot redding bestond er voor hen : zij moesten Semiramis van de rots naar beneden werpen en Ninyas vermoorden. Dan zouden zij ook niet langer het verdriet behoeven te verduren, dat de zedeloosheid hunner reeds bejaarde moeder hun dagelijks veroorzaakte. Onnes' zonen lieten zich verleiden. Bij een altaar verbonden zij zich onder eede tegenover den eunuch om Semiramis te vermoorden. Maar hun opzet werd verraden. Een Mediër, die toevallig achter het altaar lag te rusten, hoorde den eed en verwittigde de koningin van het haar bedreigend gevaar. Deze liet hare heide zonen dooden.

Volgens eene andere overlevering ging de samenzwering tegen het leven van Semiramis niet van de zonen van Onnes, maar van Ninus' zoon, Ninyas, uit. Hij heeft, naar sommiger voorstelling, dan ook zijn voornemen volvoerd en zijne moeder vermoord.

Andere berichten verhalen ons daarentegen, dat de koningin, nadat zij deze samenzwering ontdekt had, vrijwillig de heerschappij aan Ninyas overgegeven en zelfs haren stadhouders geboden heeft voortaan baren zoon te gehoorzamen. Daarop trok zij zich in de strengste afzondering terug, werd in eenduit veranderd en vloog ten slotte met eene vlucht duiven uit het paleis weg. Volgens de mededeelingen van Diodorus bereikte Semiramis een ouderdom van 62 jaren, van welke zij 42 jaar regeerde.

Sluiten