Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo sprak hij. »zag de visschen in de zee; in de hoop, dat zij aan land zouden komen, speelde hij voor hen op de fluit, maar zonder eenig gevolg. In zijne hoop bedrogen, nam hij een net, waarin hij eene menigte visschen ving. Toen hij de spartelende dieren er uit trok. riep hij hun toe: «houdt op met dansen; gij hebt ook niet uit het water willen komen om te dansen, toen ik

voor u op de (luit speelde." .

De vrijwillige, aan bepaalde voorwaarden verbonden onderwerping kwam te laat Cyrus eischte eene onvoorwaardelijke erkenning van zijne oppermacht. Alleen met Milete. de belangrijkste der steden, sloot hij een verbond, de overigen zouden de kracht zijner wapenen gevoelen. De steden die na het ontvangen van het smadelijk antwoord zeer goed inzagen, dat nu het zwaard beslissen moest, hielden eene gemeenschappelijke vergadering. Zij besloten hunne vrijheid tot het uiterste te verdedigen en den Perzen manmoedig weerstand tc bieden. .. . . .

Met behulp van het krijgshaftige moederland, hoopten zij zegevierend uit dien strijd terug te keeren. Derhalve zonden zij gezanten naar Sparta. om daar hulp te vragen. Maar de Spartanen weigerden; de eenige dienst welken zij den Grieken in Klein-Azië wilden bewijzen, bestond hierin, dat zij besloten, een gezantschap tot Cyrus te zenden, hetwelk in last zou hebben, om den Perziscben koning te vermanen, dat hij de Grieksche steden met vrede laten zou.

Een overwinnaar zulk eene boodschap te zenden! Zij bad geene andere uitwerking dan die, welke zij verdiende te hebben. Belachlijk klonk de bedreiging, dat Sparta niet ongestraft den aanval op eene Grieksche stad dulden zou. De gezanten werden op smadelijke wijze teruggezonden en Cyrus, die den strijd tegen de Grieken tamelijk licht achtte, droeg dien op aan de soldaten, die hij in Klein-Azië achterliet. Hij zelf brak in de lente van het jaar 548 v. C. naar Ecbatana op. Croesus moest hem vergezellen; hij had den Lvdischen koning lief gekregen en hield hem derhalve als zijn raadsman bij zich. Een deel des legers liet hij onder bevel van den Pers Tabulus achter. Deze ontving den last om de nog niet onderworpen kustlanden der Cariërs en Lvciërs, even als de Grieksche steden, ten onder te brengen.

" Op zijn tocht naar Medië onderwierp Cyrus zelf Phrygië en Cilicie gewapenderhand. Maar nog eer hij Ecbatana bereikt had, ontving hij het bericht, dat in Lydië een opstand was uitgebroken. Nauwelijks was het grootste deel des legers afgetrokken, of de Lydiërs waanden zich sterk genoeg om het Perzische juk af te schudden. Onder aanvoering van een dapper man, Pactyas stonden zij op. Tabulus werd door hen zoo zeer in de engte gedreven, dat hij in den burg van Sardes eene schuilplaats zoeken moest.

De opstand was te vroeg uitgebarsten, Cyrus zond op staanden voet een Mediër, Mazares, aan het hoofd van een leger terug; de Lydiërs werden op nieuw onderworpen. Herodotus verhaalt ons, dat Cyrus, vertoornd over dien opstand, het voornemen bad om al de Lydiërs als slaven te doen verkoopen, maar dat hij op raad van Croesus van dit plan heeft afgezien, (.roesus, die beducht was voor den geheelen ondergang van zijn volk, smeekte den overwinnaar, dat bij den Lydiërs vergiffenis zou schenken; opdat zij echter niet

meer tegen hem zouden opstaan, moest bij hun het dragen van wapenen verbieden; zij moesten in het vervolg rokken onder hun opperkleed aantrekken en den voet met rijglaarzen schoeien; hunne zonen moesten zij als citer- en harpspelers en als marskramers grootbrengen; dan zouden zij spoedig vrouwen in plaats van mannen worden en niet meer in staal zijn om eenig kwaad Ie doen.

Cyrus gaf aan dien raad gehoor; de Lydiërs werden ontwapend en van dezen 'tijd af gaven zij zich geheel aan eene verwijfde leefwijze over. waardoor zij zóó ontzenuwd werden, dat het vroeger zoo dappere en krijgshaftige volk allen invloed en alle aanzien verloor. . , ...

Na het onderdrukken van den opstand kon de Perzische veldheer zijne wapenen richten tegen de steden der Grieken, die door hunne stamgenooten

Sluiten