Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Isagoras en Clisthenes.

427

gevangen genomen; zij waren kinderen des doods, wanneer de vader zich niet overgaf. Hippias stelde den belegeraars een verdrag voor. Hij verbond zich om binnen vijf dagen Attica te verlaten, wanneer zijne zonen hem teruggegeven werden. Clisthenes nam dit voorstel aan.

De tyran verliet Athene in het ongestoord bezit van al zijne schatten en met een brandenden dorst naar wraak in het hart. Nadat hij zich korten tijd in Klein-Azië bij zijn stiefbroeder had opgehouden, begaf hij zich naar den koning der Perzen, in de hoop door diens tusschenkomst zijne verloren heerschappij te herwinnen.

VEERTIGSTE HOOFDSTUK.

Isagoras en Clisthenes. De hervorming van Clisthenes. De verdeeling in stammen. Het sehervengericht. Isagoras en Cleomenes van Sparta. Zegepraal eo nederlaag der adellijke partij. Oorlog tusschen Thehe en Athene. Onderhandelingen met de Perzen. Het kamp bij Eleusis. Zegepraal der Atheners. I)e Peloponnesische bondsvergadering.

Al was de tyran verdreven, daarmee was toch de. vrede niet hersteld, want terstond 11a den val van Hippias slak de vroegere oneenigheid het hoofd weer op. De oude adel wilde deze gunstige gelegenheid aangrijpen, om aan zijne partij een belangrijk voordeel te verzekeren, door de wetgeving van Solon, welke aan de landbouwers eene te groote macht schonk, af te schaffen en zoo den adel zijne oude rechten terug te schenken.

Aan bet hoofd van de adellijke partij der Pediaeërs stond Isagoras. een man uit een oud en aanzienlijk geslacht. Tegenover hem had Clisthenes, de Alcmaeonide, eene nieuwe partij gevormd. Clisthenes was een man vol geestkracht en talent, even geslepen als vastberaden. Zijne eerzuchl spoorde hem aan om zich invloed te verschatten; zijne wijsheid wees hem daarbij den juisten weg. De partij der Paraliërs, wier leider zijn vader Megacles vroeger was geweest, was voor bet grootste gedeelte ontbonden. Derhalve stelde hij zich aan het hoofd der Diacriërs en hij volgde dezelfde staatkunde, waardoor Pisistratus zich tot zulk een hoogen trap van macht en aanzien verheven had. Hij gedroeg zich niet. gelijk een edelman uit vorige dagen, trotsch en hoofsch. maar vriendelijk en welwillend jegens bet volk; hij wees hen er op, hoe de adel al zijne krachten inspande om de staatsregeling van Solon te vernietigen, en welke gevaren daaruit voor liet volk zouden voortvloeien. In één woord, hij trad zóó krachtig als voorstander van de rechten en de vrijheden des volks op, dat de Diacriërs spoedig een onbepaald vertrouwen in hem stelden en dat hij eene macht verkreeg. grooter dan één zijner voorgangers ooit bezeten had.

Al werd Clisthenes bij al zijn streven ook door eerzuchtige bedoelingen geleid, bij werd in weerwil hiervan de weldoener van zijn vaderland. Aan hem is het te danken, dat de staatsregeling van Solon, trots den tegenstand van den adel, te Athene niet alleen in zwang bleef, maar dat zij nog verder in democratischen geest ontwikkeld werd. Geholpen door de met hem bevriende Delphische priesterschap en door de uitspraken van het orakel, gelukte het hem, belangrijke hervormingen in het leven te roepen, hervormingen, die volkomen geschikt waren om den Attischen adel voor altijd van zijn overwegenden invloed te berooven.

De macht van den adel steunde op de verdeeling van het volk in vier geslachten. Dewijl in elk geslacht de vier volksklassen vertegenwoordigd waren, viel het de beide eerste, uitsluitend lot den adel behoorende, klassen licht,

Sluiten