Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De samenzwering der ballingen.

G37

afspraak te treilen. Hij beloofde, de polemarehen in zijn huis op een feestmaal te noodigen; daar zouden de samengezworenen hen overvallen en dooden. Charon nam op zich, zijne vrienden in zij" huis te verbergen, totdal de sla" tegen de hoofden der aristocratie geslagen kon worden. Slechts enkele vast" beraden mannen waren in het geheim.

Op een kouden, vochtigen winterdag in de maand December van het jaar 379 slopen zeven — volgens andere berichten tien — samenzweerders, onder wie zich ook Pelopidas bevond, als boeren en jagers verkleed en slechts gewapend met een dolk, die onder luin gewaad verborgen was, tegen het vallen van den avond, juist omstreeks den tijd, waarop de laatste arbeiders van het veld naar huis terugkeerden, de poort van Thebe binnen. Allen bereikten gelukkig Charons huis.

Weinig scheelde het, of de samenzwering was nog op het laatste oo"enblik verijdeld geworden. Eén der medeplichtigen, die te Thebe woonachtig was, voelde eenklaps zijn moed bezwijken; hij beval een trouwen slaaf, zoo snel mogelijk den weg naar Athene op te rijden en aan Pelopidas en zijne gezellen mee te deelen, dat onvoorziene omstandigheden de uitvoering van het plan vootioopig onmogelijk maakten.

De slaaf snelde naar zijn huis, om den toom van het paard te halen, maar hij vond dien niet; zijne vrouw bekende, dat zij dien aan een harer buren geleend had. Hierover ontstond twist tusschen het echtpaar, de buren kwamen toeloopen en de slaaf waagde het nu niet, de stad te verlaten.

In het huis van Charon bleven de samenzweerders den ganschen volgenden dag tot aan den avond verborgen. Phyllidas had de polemarehen op een maaltijd genoodigd en hun de heerlijkste genietingen toegezegd. De schoonste hetaeren, zelfs Thebaansche meisjes uit de eerste familiën der stad. vrouwen van eene oogverblindende schoonheid zouden na liet drinkgelag in de feestzaal verschijnen en den smachtenden gasten een uur van het hoogste genot verschaffen.

Zulk een feest was geheel naar den smaak der op zingenot beluste regenten. Zij waren stipt op hun tijd tegenwoordig en gaven zich onbezorgd over aan bet genot van de voortreffelijke spijzen en van den bedwelmenden wijn. Terwijl zij smulden en dronken werd hun het bericht gebracht, dat eenige ballingen uit Athene zich in de stad bevonden en zich ergens verborgen hielden. Onverwijld lieten zij Charon, den bekenden vriend der ballingen, ontbieden.

Dij Charon verbeidden de saamgezworenen in groote spanning het tijdstip, waarin zij hunne plannen ten uitvoer konden brengen. Daar klopte eensklaps de bode der polemarehen aan de deur en bracht aan Charon het bevel over om voor hen te verschijnen. Alles was verraden, meenden de samenzweerders en ze wisten, dat in dit geval hun leven verbeurd was. In weerwil hiervan verloren zij den moed niet; zij besloten, dat Charon het ontvangen bevel onmiddellijk zou opvolgen, en stelden zulk een onwrikbaar vertrouwen in hun vriend, dat zij, toen deze aanbood, zijn zoon, een jon«eling van vijftien jaren, hun als gijzelaar achter te laten, dit aanbod met afschuw van de hand wezen. Charon begaf zich naar de polemarehen, en trof hen reeds in een half beschonken toestand aan. Het viel hem met hulp van Phyllidas niet moeilijk, hen gerust te stellen, en weldra keerde hij naar zijn huis terug.

De polemarehen zetten het drinkgelag voort. Een slaaf bracht een brief uit Athene binnen. Daar was het plan der saamgezworenen ontdekt en een vriend der aristocraten had onverwijld een hode afgezonden, om de polemarehen te waarschuwen. De halfdronken Archias ontving het schrijven en wilde het ongelezen ter zijde leggen. ..Dit schrijven heeft betrekking op hoogst belangrijke en ernstige zaken," sprak de bode.

«Ernstige zaken tot morgen!" riep de lichtzinnige Archias en stak den brief ongeopend onder het kussen van het rustbed, waarop hij leunde.

Sluiten