is toegevoegd aan je favorieten.

De geschiedenis der wereld, aan het volk verhaald

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zegepralen, door Philippns behaald. Zijne jeugd.

659

Maar al te bereidwillig gaf Philippus aan den wensch des volks gehoor. Van zijne halfbroeders ontsloeg hij zich, door één hunner ter dood te doen brengen en de beide anderen lot de vlucht te noodzaken. Amyntas stelde hij later schadeloos, door hem zijne dochter tot vrouw te geven, maar hij zelf bewees, dat het volk wel gedaan had hem tot koning te verhellen.

In ongelooflijk korten tijd behaalde hij zegepraal op zegepraal, deels door de toovermacht van het geld en door gelukkig geslaagde listen, deels ook door kracht van wapenen. Door middel van geschenken en van listig gevoerde onderhandelingen wist hij de Thraciërs van Pausanias afkeerig te maken. Dezelfde list wendde hij tegenover Argaeüs aan, door hem van zijne bondgenooten te berooven.

Bereidwillig trok hij de Macedonische bezetting uit Amphipolis terug met de verklaring, dat de Atheners het volste recht op deze stad bezaten. Hierdoor maakte hij zich te Athene menigeen te vriend en het kostte hem nu weinig moeile, Argaeüs te overwinnen en ter dood te doen brengen. Ten einde ook voor het vervolg de Allieners gunstig voor zijn persoon te stemmen, volgde hij niet de oude wreede oorlogsgebruiken ten aanzien van die Atheners, welke met Argaeüs als diens huurlingen gevangen werden genomen; integendeel. hij betoonde zich meer dan edelmoedig, door de gevangenen met rijke geschenken naar hunne vaderstad terug te zenden. Van alle aanspraken op Amphipolis deed hij volkomen afstand en hij boezemde den Atheners zulk eene gerustheid in, dat zij zelfs verzuimden, de belangrijke stad terstond na den aflochl der Macedonische bezetting aan te tasten, ten einde haar aan hunne macht te onderwerpen.

Tegen de Paeöniërs trok Philippus met eene aanzienlijke krijgsmacht op; bij overwon hen en keerde zich vei volgens tegen Bardvlis van Illyrië. Tegen hem, zijn meest geduchten vijand, bracht hij een sterk leger in het veld en het gehikte hem niet alleen in een veldslag de Ulyriërs volkomen fe verslaan, maar zelfs de Macedonische grenzen op het Blyrisch grondgebied tot aan liet meer Lychnitis uil te breiden.

In de korte tijdruimte van weinig meer dan twee jaren had Philippus alle vijanden, die hem de heerschappij betwistten, overwonnen. Door zijn toedoen was het Macedonische rijk als herboren en had het eene uitbreiding verkregen, die het vroeger nooit bezeten had. De door hem vereenigde gewesten werden eerst sinds dezen tijd met den gemeenschappelijke!) naam Macedonië aangeduid.

De jonge koning stond aan het hoofd van een niet onaanzienlijk rijk; maar de grenzen van zijn gebied waren voor zijne eerzucht veel te beperkt; zijne blikken richtten zich op Griekenland, waar hij zijne schoonste jaren als jongeling had doorgebracht. Hij had de Grieksche leefwijze. de Grieksche kunsten en wetenschappen, maar ook de zwakheden der Grieksche staten leeren kennen en brandde thans van begeerte om Griekenland aan zijn schepter te onderwerpen.

Toen Pelopidas, om aan de twisten over den Macedonischen troon een eind te maken, in Macedonië aangekomen was, had deze geëiseht, dat Philippus als gijzelaar voor de trouw des volks met hem naar Thebe zou worden gezonden. Dit was geschied.

Philippus heelt eenige jaren, hoe lang weet men niet, waarschijnlijk van zijn 15e tot zijn 18e jaar, te Thebe gewoond en daar indrukken opgedaan, die nooit zouden uitgewischt worden. Ofschoon hij eigenlijk een gevangene was, werd hij toch niet als zoodanig, maar met de meeste achting als een vreemd vorst behandeld; hij genoot het onderricht der voortreffelijkste onderwijzers en deze spaarden geen moeite om hem met de Grieksche wetenschap grondig bekend te maken. Van nog meer belang was de omstandigheid, dat Philippus met de beide grootste mannen van Thebe, Epaminondas en Pelopidas, eene nauwe betrekking aanknoopte. Hij sloeg beiden in hunne werkzaamheid ten

42*