Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

(502

Thebe door Alexander ingenomen.

der stad in opstand te brengen. Een Macedonisch aanvoerder van hoogen rang en een leider der Thebaansch-Macedonische partij werden neergeslooten; hierop riepen de ballingen eene volksvergadering samen en deze besloot, nel verbond met Macedonië te verbreken. , .

De burg van Thebe was door Macedonische krijgslieden bezet; thans kwam het er op aan. den burg te veroveren, ten einde de onafhankelijkheid der stad te verzekeren. De bezetting gevoelde zich sterk genoeg om zich met kracht te verdedigen; zij weigerde dus zich over te geven, en zoo bleet den Thebanen niets over dan den burg met een dubbelen muur te omringen, ten einde allen toevoer van buiten af te snijden.

Nadat de volksvergadering Thebe tot eene onafhankelijke stad verklaard had, zonden de Thebanen gezanten naar alle Grieksche stammen, om hunne hulp tegen de Macedoniërs in Ie roepen. Te Athene sprongen Demosthenes en andere redenaars, gelijk ook de huurling Charidemos, krachtig voor de

Thebanen in de bres. Doch op Phocions voorzichtigen raad besloten de Atheners,

voordat zij tot eene daad van openbare vijandschap tegen Macedonië overgingen, eerst zekere berichten omtrent den dood van Alexander af te wachten.

De onvermoeid werkzame Demosthenes snelde naar den Peloponnesus, om ook hier den opstand te prediken, maar, hoe ijverig "U ook zijn bes deed, het gelukte hem niet, de in vadsige rust verzonken stammen tot hel nemen van krachtige maatregelen te bewegen. Wel betuigden de leloponnesiërs hunne instemming met de daad der Thebanen, wel weigerden zij te «ehoorzamen aan het bevel van den Macedonischen veldheer Antipater, om hulptroepen te leveren ter onderdrukking van den Thebaanschen opstand; wel werden eenige huurbenden tragelijk onder de wapenen gebracht, doen voor het overige deden zij niets, terwijl het nog lijd was om iets te doen.

Het bericht van den opstand te Thebe bereikle Alexander, toen hij juist zijn zegetocht naar het noorden volbracht had. Hij nam een kort besluit en rukte met versnelde marschen naar Griekenland, hij wist zijn leger met een lot dusver ongehoorden spoed dien afstand Ie doen afleggen. Reeds na verloop van H dagen stond hij in Boeötië. Eer nog een enkele Griek in de. verte vermoedde, dat Alexander in leven was, stond hij reeds met zijn leger in het hart des lands. Twee dagen later sloeg hij het beleg voor lliebe en eisehte hij de onderwerping van de oproerige stad. Hij beloofde den burgers genade, wanneer de raddraaiers van den opstand hem uitgeleverd werden. r De Thebanen gaven in dit uur van dreigend gevaar bhjken van eene dapperheid en eene edelmoedigheid, een vrij volk waardig- Schoon door al hunne bondgenooten verlaten — ook de Atheners waagden het niet, hun hulp te zenden — schoon weerloos aan de geduchte overmacht van Alexander prijsgegeven, weigerden zij toch, zich aan zóó laaghartig eene daad als de uitlevering van de volksleiders schuldig te maken; zij besloten, tol den laatsten droppel bloeds voor hunne vrijheid te kampen.

Zij verdedigden zich met eene onvergelijkelijke dapperheid, maar liet krijgsgeluk had hun den rug toegewend; aan den gemeenschappelijken aanval, door het leger des konings en door de Macedonische bezetting van den burg op hen gericht, konden zij geen weerstand bieden. De Macedoniërs drongen de stad binnen. Ook binnen de wallen duurde de strijd voort, die van de zijde der Theban en met al de kracht der vertwijfeling gevoerd werd. Diodorus geeft ons daarvande volgende levendige beschrijving: .

»Nadat de slad op deze wijze ingenomen was viel er nog binnen de muren menis tooneel voor, want de Macedoniërs, gedachtig aan de overmoedige oproeping, door de herauten van Thebe tot de Grieken gericht, gingen tegen de Thebanen wreeder te werk, dan tegen andere vijanden. Moord en dreiging blazend wierpen zij zich op de ongelukkigen en stieten zonder genade neer wat hun in den weg kwam. Doch toen zelfs bleven de Thebanen van liefde lot de vrijheid gloeien, en zij dachten zoo weinig aan eigen lijfsbehoud, dat

Sluiten