Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

750

Demosthenes veroordeeld. Atheensch gezantschap.

Ie Athene omgekocht waren, aan Philoxenus had ter hand gesteld en de naam van Demosthenes hierop niet voorkwam.

Demosthenes was hij de Macedoniërs als een lioogst gevaarlijk tegenstander bitter gehaat; Philoxenus was zijn persoonlijke vijand, ongetwijfeld zou deze niets liever hebben gedaan, dan Demosthenes schuldig verklaren, indien hij daarvoor ook maar den minsten grond had kunnen aangeven. Maar geen zweem van bewijs voor zijne schuld was voorhanden. Eén ding slechts was zeker, namelijk dat Alexander wenschte, dat zijn oude vijand schuldig mocht zijn. Het heliastengericht sprak de veroordeeling van den beroemden volksredenaar uit: deze moest het vijfvoud van de som betalen, die hij naar het voorgeven zijner vijanden van Harpalus ontvangen had. Dewijl hij hiertoe geheel buiten machte was, moest hij de gevangenisstraf ondergaan. Spoedig daarna wist hij echter te ontsnappen en zich in den aanvang van het jaar 323 te Troezen in veiligheid te stellen.

Hadden de Atheners door het gevangen nemen van Harpalus zich gezind betoond om de wenschen van Alexander in te willigen, hadden zij zelfs aan een gezantschap, hetwelk zij tot hem zonden, in last gegeven om den koning de gevorderde goddelijke eer te bewijzen, toch weigerden zij, een ander bevel op te volgen.

Alexander had, oin zich in alle staten van Griekenland eene zekere partij te verwerven, om de macht der verschillende gewesten door inwendige» tweespalt te ondermijnen, bij de Olympische spelen in het jaar 32i het bevel laten afkondigen, dat alle Grieksche staten hunne ballingen weer zouden terugroepen. Het getal dezer ballingen was zeer aanzienlijk; zij waren, volgens sommiger berekening, omstreeks 30.000 in aantal.

Voor de Atheners was aan het opvolgen van dit bevel groot gevaar verbonden. Voor meer dan dertig jaren hadden zij alle bewoners van het eiland Samos verbannen en hun land tusschen Atheensche burgers verdeeld. Wanneer de ballingen terugkeerden, was Samos alzoo verloren. Hierom weigerden de Atheners het koninklijk gebod te gehoorzamen. Zij zonden een gezantschap aan Alexander, om de» koning hunne verontschuldigingen aan te bieden, doch ter zelfder tijd rustten zij zich in 't geheim tot den oorlog toe. Hetzelfde deden de Aetoliërs, die insgelijks voor het verlies van een uitgestrekt grondgebied moesten vreezen, wanneer zij de ballingen naar de vroeger door hen veroverde stad Oeniadae terugriepen.

Alexander, de beheerscher van Azië, meende niet langer in de noodzakelijkheid te zijn om zich jegens de Hellenen zóó gematigd en inschikki'" te gedragen, als de koning van Macedonië uit staatkundige berekening vro. gedaan had. Hij wilde derhalve Antipater, die in zijn oog te weinig ge kracht bezat, door Craterus vervangen en ongetwijfeld zou hij den ongeh zamen Atheners al het gewicht van zijn toorn hebben doen gevoelen, iintiem een langer leven beschoren was geweest; doch Alexander stond aan den eindpaal zijner dagen.

Terwijl Craterus met de veteranen naar Macedonië op marsch was, maakte Alexander toebereidselen tot een grootschen veroveringstocht, welks doel Arabië zou wezen. Door de verovering van het Arabische schiereiland zou het handelsverkeer tusschen Egypte en Indië verzekerd zijn.

In de laatste jaren zijner regeering had de koning meer dan vroeger zorg gedragen voor het bevorderen van het verkeer tusschen de verschillende deeleu van zijn uitgestrekt gebied. Het was in zijn oog van het grootste belang, goede handelswegen, versterkte havens en scheepstimmerwerven aan te leggen. Hij had zich op het uitbreiden van zijne vloot ernstig toegelegd. Bekwame zeelieden werden door hem uit Phoenicië en alle kustlanden der Middellandsche zee, dikwijls ten koste van groote geldelijke offers, aangeworven. Op al deze plannen om het handelsverkeer der Zuid-Aziatische landen in bloei te doen toenemen zou de verovering van Arabië thans de kroon zetten.

Sluiten