Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

EERSTE HOOFDSTUK.

DE STICHTING DE 11 ÏTA^IAANSCHE EENHEID.

1859—1861.

De Krimoorlog had voor goed een einde gemaakt aan liet verbond van Rusland, Oostenrijk en Pruisen, waarop sedert 1814 het politieke Europa in stelsel van Europa berust had. Oostenrijk stond daardoor geïsoleerd in een tijd, toen het meer dan ooit behoefte aan een vast bondgenootschap had. Want terwijl de Italiaansche beweging het met nieuwe gevaren bedreigde, was de inwendige toestand der monarchie uiterst onbevredigend,"de stemming der bevolking in Hongarije onrustbarend,

en in de andere gewesten weinig bemoedigeud; op de offervaardigheid der onderdanen, welke in vroegere moeielijke tijden de dynastie zoo dikwijls had gesteund, viel allerminst te rekenen.

Maar in de Weener regeeringskringen dacht niemand aan de noodzakelijkheid om ook de binnenlandsche staatkunde, te wijzigen, als men in de buitenlandsche geheel nieuwe banen wilde opgaan. Integendeel,

in het vast vertrouwen op de onoverwinnelijkheid van het keizerlijke leger en de solidariteit der conservatieve belangen, bleven graaf Buol en zijn ambtgenooten niet alleen, maar ook het hof en de militaire en andere conservatieve kringen een houding bewaren, als ware Oostenrijk de sterkste macht van het vasteland. Van concessies aan de Italianen wilde men er te minder weten, naarmate onder dezen de beweging in kracht won.

Sedert den aanslag van Orsini op keizer Napoleon scheen trouwens

alle kans dat deze voort zou gaan de revolutionna.re politiek van Sardinië te steunen, verdwenen, te meer daar de keizer zelf bijna de eenige man in Frankrijk was, die daartoe geneigd scheen. Zoover

II 1

Sluiten