Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Fransche garde veroverd. Opnieuw hadden hier de Hongaren van Clam Gallas slecht gevochten; na afloop van den slag bleken zij geheel gedemoraliseerd. Eindelijk, toen ook Cavriana was veroverd, bleef den Oostenrijkers niets over dan terug te trekken; de aanbrekende duisternis en nog meer de uitputting belette de Franschen ze te volgen.

Heel anders was het verloop van den strijd aan den Oostenrijkscheu rechtervleugel. Deze werd aangevoerd door generaal Benedek, een uitnemend aanvoerder, vol energie. Zijn korps, door andere troepen versterkt, deed in getalsterkte niet veel onder voor de Sardiniërs, die tegen hem over stonden. Hun eersten aanval sloeg hij af en daarop van zijn zijde, offensief optredende, dreef hij ze uit hun stelling bij San Martino. Den geheelen dag werd hier met groote verbittering gestreden, over het geheel met voordeel door de Oostenrijkers. Een tijdlang stond het zelfs te vreezen, dat een deel der Sardiniërs in het meer zouden worden gedreven. Eerst toen tegen den avond het Oostenrijksche centrum verslagen bleek, besloot Benedek tot den terugtocht. De Sardiniërs hadden toen de voldoening San Martino te heroveren, maar hunne aanvallen werden afgeweerd. De Oostenrijkers hebben deze strijd dan ook altijd als een overwinning beschouwd, die door de nederlaag van het centrum en den aftocht van den linkervleugel haar doel miste.

De verliezen aan beide zijden waren ontzaglijk, de Sardiniërs verloren ongeveer 5500 man, de Franschen, hoewel ruim 3 maal zoo sterk, niet veel meer dan het dubbele, 12,000 man; de Oostenrijkers bijna 23,000, met inbegrip van 9000 gevangenen en vermisten.

Het slagveld bood een vreeselijk schouwspel aan, daar de geneeskundige dienst der verbondenen tegen de verpleging van zulke groote getallen als hier gewond waren, niet opgewassen was. Het gezicht van deze afgrijselijke elende deed Henri Dunant uit Gelieve het besluit opvatten, om een internationale overeenkomst in het leven te roepen, tot bescherming van zieken en gekwetsten in oorlogstijd. Zoo werd Solferino in zekeren zin de geboorteplaats van het «Roode Kruis". Maar niet alleen deze menschenvriend, ook de beide keizers waren door den aanblik van de gruwelen des oorlogs zeer pijnlijk aangedaan. Dat bleef niet zonder gevolgen; terstond reeds noopte dit gevoel Frans Joseph den volgenden dag zijn toestemming te weigeren voor een hervatting van den strijd, zooals dooT Benedek en enkele

Sluiten