Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zoo bleef er voor Cavour niets over, wilde hij Italië en zijn werk niet aan de grootste gevaren blootstellen, dan te trachten de aan zijn leiding ontsnapte beweging in het rechte spoor te houden en haar langzamerhand weder onder zijn invloed te brengen. Bovenal kwam het er op aan, te zorgen dat zij zich niet tegen Rome wendde, want dat stond met een breuk met Frankrijk gelijk. Doch hierbij had Cavour te worstelen met een nieuw, bijna onoverwinnelijk bezwaar.

Niet alleen haatten de radicalen hem van ouds, en waren de leiders der beweging op Iiafarina na, wiens invloed juist daarom sterk aan liet afnemen was, zijn politieke en tevens zijn persoonlijke vijanden;

maar wat erger was, sedert den afstand van Nizza had Garibaldi een onuitroeibaar wantrouwen tegen hem opgevat, dat hem doot maakte voor elke raadgeving die van Cavours zijde kwam. Het zou dezen dan ook zeer moeilijk geweest zijn hem van een onderneming tegen Rome af te houden, wanneer niet de «smartkreet van Sicilië (zooals Garibaldi het uitdrukte) hem juist toen had bereikt.

Den 22sten Mei 1859 was koning lerdinand II overleden, waar- ^Het^koninkschijnlijk aan de gevolgen der hem voor jaren door den soldaat Milano siciiien onder toegebrachte woud. In de plaats van den in alle geval energieken Fran811 en talentvollen tiran regeerde thans over het ongelukkige koninkrijk der Beide Siciliën zijn eenige zoon uit zijn eerste huwelijk I rans II.

Slecht opgevoed en van alle regeeringszaken verwijderd gehouden,

kende de jonge koning slechts één stelregel, dien zijn vader hem stervend op het hart had gedrukt: geen afwijking van het bestaande stelsel, want elke concessie zou het begin der ontbinding van deu staat zijn. Zoo bleef dan ook in het koninkrijk uiterlijk alles hetzelfde. De politie bleef regeeren en elke uiting van sympathie voor Italië of Sardinië beletten. Wie zich onvoorzichtig uitliet werd tot de verdachten gerekend, tot de attendibile, die zich zonder verlof niet van hun woonplaats mochten verwijderen en ten allen tijde konden worden gevangen gezet. Van een revolutie scheen geen sprake te kunnen zijn, het leger en de vloot waren gereed elke beweging te onderdrukken. Het geheele jaar 1859 bleef de stilte des grafs heerschen in het land, waar eigenlijk alleen de kleine voorvallen van het dagelij ksch leven de aandacht trokken, waar buiten de hoofdsteden haast alles ontbrak wat als kenmerk der Europeesche beschaving placht gerekend te worden, waar geen dagbladen en bijna geen scholen waren.

Sluiten