Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

taansche heerschappij gekant. De overheden, vooral de militaire, lieten zich verleiden tot noodeloos strenge maatregelen. Een enkel geweerschot kon een stad een bombardement op den hals halen.

Zoo verliepen weken. Gednrig berichtten de Napolitaansche generaals dat de opstand bedwongen was, maar telkens vernam men zijn wederopilikkering. Het was echter de vraag of hij levenskracht had. Daarover vernam men in Noord-Italië de meest uiteenloopende berichten.

De gemeenschap met het eiland was uiterst moeilijk, want de talrijke Napolitaansche zeemacht belette haast elk vaartuig ongemerkt het eiland te verlaten of te bereiken. Dat maakte de vraag omtrent de uitvoerbaarheid eener expeditie om den opstand te hulp te komen uiterst moeilijk te beantwoorden. Want het lag voor de hand dat die expeditie in zekeren zin in het geheim moest plaats hebben, en dat zij geen onderneming op groote schaal kon zijn. Trouwens reeds liet feit dat Sicilië een eiland en een betrekkelijk veraf liggend eiland was, beperkte den omvang. Men kon daartoe geen duizenden inschepen.

En zoo het maar weinige manschappen waren, dan mocht men ze niet aan een ondergang blootstellen, die zoo goed als zeker was, als zij geen ondersteuning op het eiland vonden.

' Het is zeer de vraag of Cavour onder andere omstandigheden cavo^houeen onderneming tegen Sicilië zou gesteund hebben. Men moet overdenaanwel bedenken, dat, hoewel hij van den beginne af naar de eenheid en Nape]s van Italië streefde, hij den eenheidsstaat vooreerst beschouwde als iets dat niet onmiddellijk voor verwezenlijking vatbaar was.

Als men bedenkt hoe groot de verschillen waren tusschen de onderscheiden lauden van Noord- en Midden-Italië, en hoe oneindig veel grootere tusschen deze en het Zuiden bestonden, dan is die opvatting uitermate natuurlijk. Eenheid beteekende voor Cavour vooral eenheid tegenover het buitenland, tegenover Oostenrijk. De sterke land- en zeemacht van Napels was daarom een kostelijke bondgenoot.

Kwam een bondgenootschap met Sardinië tot stand, dan was in Napels een vasthouden aan het absolutistisch stelsel van Ferdinand 11 niet langer mogelijk en zouden constitutioneele instellingen in het zuiden van zelf moeten worden ingevoerd. Van den jongen koning was misschien te verkrijgen wat zijn vader steeds geweigerd liad. In het vorige jaar had hij daarom oprecht naar een samengaan met het koninkrijk der beide Siciliën gestreefd. Maar Frans II had alle toenadering afgewezen en hardnekkig aan het stelsel zijns vaders vast-

Sluiten