Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Messina niet ongeduld te gernoet werd gezien. lot zoolang hadden de geheime comité's eiken opstand verboden.

Voorloopig koiiden trouwens de Napolitanen tevreden zijn, want de politie was nergens meer te zien, en iedereen kou zeggen, ja doen wat hij wilde. De dadelijk verschenen dagbladen muntten niet uit

door gematigdheid.

Geen wonder dat onder deze omstandigheden de aansporingen tot opstand, tot het verdrijven der dynastie, welke in het geheim, in overleg met Cavour's agenten , door enkele voorstanders der onmiddellijke vereeniging met Sardinië, vooral door den minister Liborio Roinano werden beproefd, volstrekt geen gevolg hadden. Ook toen in het begin van Augustus Persano voor Napels het anker wierp, gebeurde er niets, wat uitzicht gaf, dat de Napolitanen het voorbeeld van Midden-Italië zouden volgen. Voor Cavour was dat een groote teleurstelling. Want hoe bezwaarlijk de toestand dreigde te worden, als Garibaldi in liet koninkrijk meester werd, daarvan gaven de gebeurtenissen op Sicilië een duidelijk bewijs.

Gedurende de maand Juni en de eerste helft van Juli bestond op ^«ibaidi^ Sicilië feitelijk wapenstilstand. Catania, Trapani en andere steden van sioiiië. de oostkust hadden hare bezettingen verdreven. De Napolitanen onder generaal Clary concentreerden zich om Messina. Zij hielden verder alleen Syracus» en Agosta op de oost- en Melazzo op de noordkust bezet.

Garibaldi trachtte uit de in talrijke scharen uit Italië overkomende vrijwilligers en de manschappen, die hij in Sicilië kon bijeenbrengen, een (Italiaansch) „Zuiderleger" samen te stellen. Een gedeelte van die krijgsmacht had handen vol werk met het handhaven van de orde in sommige deelen van het eiland, waar wel is waar de nieuwe regeering de oude ambtenaren handhaafde, maar waar sedert den aftocht der koninklijke troepen algemeene anarchie heerschte. Garibaldi en zijn officieren traden daartegen met krijgsrecht op, wat wel voor een oogenblik hielp, maar de Sicilianen verbitterde, die weldra, bij alle enthousiasme voor den persoon van den dictator, over zijn regeering even ontevreden waren als over de Bourbons. Crispi was wel (als oud Mazzinist) een democraat, maar in den zin der Jacobijnen; daar zijn regeering een volksregeering heette, eischte hij onbepaalde gehoorzaamheid voor de tallooze besluiten die hij uitvaardigde, en die grooten-

Sluiten