Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geren, die meestal nog ongehuwd waren, de reserve van het staande leger uitmaken zouden. Om dit plan ten uitvoer te brengen moesten de kaders van het staande leger aanzienlijk worden uitgebreid, het aantal infanterieregimenten moest zelfs worden verdubbeld, terwijl de landweerkavalerie, die tot nog toe bijna even sterk als die der linie was, tot een veel geringer aantal werd teruggebracht. Daarvoor was een geweldige vermeerdering van beroepsofficieren en -onderofficieren noodig, terwijl daarentegen de landweerofficieren uit het actieve leger verdwenen. Natuurlijk moest zulk een vermeerdering van het staande leger ontzaglijke kosten na zich sleepen, welke nog hooger werden, omdat de prins-regent van oordeel was, dat het volstrekt noodig was dat elk soldaat minstens drie jaren in het leger diende, zoodat de korpsen steeds op aanzienlijke sterkte blijven moesten.

Reeds dat alleen moest het plan weinig populair maken; voortaan zou verder niemand meer vrij wezen van den krijgsdienst, en iedereen, behalve de eenjarige vrijwilligers, drie volle jaren soldaat zijn, tot groote schade, naar velen meenden, van de economische kracht der natie; het leger zou geheel het karakter van een volksleger verliezen, de landweer, die sedert het jaar 181-3 als 't ware de meest populaire instelling van Pruisen was, geheel op den achtergrond worden gedrongen, het land duizenden adellijke officieren meer moeten onderhouden. En al die onkosten en lasten zou het volk op zich moeten nemen om een paradeleger in dienst te houden, want, zoo redeneerden de meeste liberalen, van deze regeering was al evenmin iets te verwachten ten bate van Pruisens grootheid en de nationale eenheid van Duitschland als vau de vorige ; dat was duidelijk gebleken uit haar weifelende houding tijdens den oorlog, terwijl zij steeds uit liberalen en conservatieven bleef samengesteld en dus nimmer recht kleur bekende. Het was dus te voorzien, dat het plan bij het huis der afgevaardigden op groote bezwaren zou stuiten, en de minister van oorlog Bonin, hoewel tot nog toe hoog aangeschreven bij den prins-regent, trok zich daarom liever terug. Als zijn opvolger trad toen generaal Albrecht von Roon op, een buitengewoon bekwaam en energiek man, van streng monarchale beginselen, die, hoewel hij zelf een eigen plan vau legerhervorming aan den prins had voorgelegd, op zich nam dat van den laatste tegen eiken aanval te verdedigen.

Zijn benoeming vermeerderde de impopulariteit van het plan, want zij gold als een begin van terugkeer tot de reactie. Met merkwaardige

Sluiten