Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

re-eerins en natuurlijk met name haar leider, de aartsjonker Bistnarck, warren het mikpunt van de hevigste beschuldigingen en verwenningen.

Maar de Duitsche regeeringen, die tot nog toe zoo bout hadden esproken, hielden zich nu stil. Het gevoel van haar onmacht, nu beide groote mogendheden eendrachtig waren, drukte ze ter neer. Weldra bedaarde daarop ook de beweging onder het volk Velen zagen in, dat het al te dwaas zou zijn als Duitschers de Oostenrijkers en Pruisen gingen verhinderen de Denen aan te vallen.

In Europa was de pers over het algemeen niet mmder lmd in liaar afkeuring. Vooral in Engeland. Daar was sedert het huwelijk van den prins van Wales met een dochter van Christiaan IX (die toen nog uiet op den Deenschen troon was gekomen) de zaak van Denemarken "g il populairder geerden dan zij .1 .» e„ had Rusaell» jK.Ut.ek da,; ook lang «iet algemeene goedkeuring gevonden. Palmerston, de tLZ de, toenmalige regeenng, waarin Ru»ll de bn.tenl.ndsehe '.ken leidde, uitent vertoornd dat men de hand soeg aan het

„,k van 1852. De mini,terieele pera sprak luide uit, dat Denemarken.

onschendbaarheid, het ke.tte wat het wilde gehandhaafd Zoo sprak het van zelf dat op de tijding van het optreden van Oostenrij en Pruisen in een deel der pers onmiddellijk met het zenden van een vloot naar de Oostzee gedreigd weid. Zelfs Russell zag zich verplicht aan de hoven, die bij het Loudensche protocol geïnteresseerd waren, gemeenschappelijke maatregelen voor te stellen al drong iy oc> ij Denemarken aan op opheffing der grondwet, om daardoor den Duitschers het voorwendsel tot oorlog te ontnemen. Maar hij kreeg geen andere dan ontwijkende antwoorden, terwijl Monrad zich op de onmogelijkheid beriep om zonder een staatsgreep, waartoe niemand de hand wilde leenen aan het ultimatum te voldoen. Napoleon gal openlijk te kennen, dat hij niet den minsten lust had zich in een oorlog te wikkelen. Ongetwijfeld werd hij daarbij evenzeer gedreven door zijn wensch om Pruisen te believen, dat hij tegen Oostenrijk hoopte te gebruiken,

als door werkelijke beduchtheid voor een strijd met Duitsland en Oostenrijk tegelijk en door den lust om aan Engeland betaald te zetten, dat het zijn voorstellen tot het houden van een Europeesch vorstencongres zoo goed als rechtstreeks had afgewezen. Ook Rusland had weinis lust het liberale Denemarken bijstand te verleenen en bepaalde zich tot algemeene uitdrukkingen omtrent de wenschelijkheid van het behoud van den vrede en de handhaving der traktaten. Het eenige

Sluiten