Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te erkennen, waartegenover de Engelsche gezanten het voorstel deden Slees wijk in een Duitsch en een Deensch gedeelte te splitsen met de Schlei en het Dannewirk als grens, en onder een aantal voor de Duitschers volstrekt onaanneembare voorwaarden. De onzijdige diplomaten verklaarden zich even krachtig hier voor, als tegen het plan om Augustenburg te verheffen, want op deze wijs zou voor Denemarken het grootste gedeelte van Sleeswijk en zelfs van het Du.tsche dee behouden zijn gebleven. Zoo kwam men tot geen resultaat, behalve het negatieve, dat de traktaten van 1852 algemeen als vervallen werden erkend. Maar dit laatste vereenvoudigde den toestand niet, want nu behield Rusland zich voor, de door deze op zijde geschoven maar „u door keizer Alexander aan den hertog van Oldenburg overgedragen rechten der Ilolstein-Gotterpsche liju te mogen behartigen.

Het werd al half Juni, de wapenstilstand stond op afloopen. Koning Christiaan IX, overtuigd dat Denemarken zelfs van Engeland geen anderen dan diplomatieken bijstand te wachten had zocht zijn ministers te bewegen aan de zaak een einde te maken door de ^rk ari , van 17 Mei terug te nemen en in de personeele Unie te bewilh en.

Maar daar wilden dezen en de geheele, nog altijd machtige, EiderDeensche partij niet van hoorei, Zij verklaarden de verantwoordelijkheid voor zulk een handeling niet op zich te kunnen nemen en boden hun ontslag aan. Maar de koning, die herhaaldelijk te hoore kreec dat het Deensche volk hem dan niet langer als koning zou erkennen, moest weldra zijn pogingen opgeven om andere mum> ers

te vinden, en er in berusten dat Denemarken het Engelsche voorste

ook alleen in zijn ganschen omvang, zoodat het voor de schers onaannemelijk werd, als grondslag van den vrede aannam, maar zich tot geen andere concessie bereid verklaarde. Zoo bleven de Deensche gevolmachtigden ziel, *» »k met alle kraeht verzetten, toen de Pruisische gevolmachtigde Bemstorff, op uitdrukkelijk bevel van Bismarek voorstelde, om, daar er zooveel verschil bestond over de 8»"' van liet Duitsch en Deensch element, de bevolking der verschillende plaatsen zelf te laten stemmen of zij onder Deensch of Duitschl gez wilde staan. Zelfs van een beperking van dit plebisciet tot de streke met cemensde bevolking tusscheu de door Denen en Uuitscie» genomen grenzen (die v,„ Eekernfjörde en Aper.de) .llden de Denen niets weten en evenmin van een verlenging van den wapenstiUand. Dit laatst^'maakte een einde aan de onderhandelingen. Want nu er

Sluiten