Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van Juarez gewoonlijk geslagen en verdreven werden; zoodra echter de keizerlijke troepen de veroverde landstreken verlaten hadden, kwamen er dadelijk guerillabenden opdagen, die door roof en plundering het platteland onveilig maakten. De keizerlijke troepen drongen intusschen in de westelijke en noordelijke provinciën door en bezetten de aan de Stille Zuidzee gelegen havenplaats Mazatlan, en in het Noordoosten de aan de golf van Mexico gelegene stad Tampico en Matamoros aan den mond der Rio Grande, de grensrivier van Mexico en het tot de Vereenigde Staten behoorende Texas. In den zomer van 1865 was Juarez in een uithoek van Mexico teruggedreven; hij vestigde den zetel van zijn bewind te Paso del Norte. een onbeteekenend stadje, vlak aan de Noord-Amerikaansche grenzen gelegen. In September kwam te Mexico de tijding aan, die echter later bleek valsch te zijn geweest, dat Juarez het Mexicaansche gebied verlaten had en naar de Vereenigde Staten was geweken. Naar aanleiding hiervan liet Maximiliaan zich tot een besluit overhalen, dat voor hemzelven later de rampzaligste gevolgen heeft gehad. Nu er geen republikeinsch bestuur meer bestond, doordien het hoofd buitenslands was gevlucht, was de strijd — zoo drukte de keizer zich uit, in een proclamatie aan zijn volk, van 2 October 1865 — voor goed geëindigd; wie zich thans nog met de wapenen verzette was een roover en misdadiger, en moest als zoodanig gestraft worden. Er werd den volgenden dag, nadat de staatsraad gehoord was, een wet afgekondigd, waarbij alle personen die met de wapenen in de hand werden gevat, hetzij zij al of niet voor een staatkundig doel heetten te strijden, aan de krijgsraden werden overgeleverd. Deze moesten, na een mondeling verhoor, binnen 24 uur de gevangenen tot de doodstraf veroordeelen, die eveneens binnen 24 uren na het vonnis moest worden uitgevoerd. Verzoeken om gratie waren uitgesloten. Voorts behelsde deze zelfde wet nog een aantal zeer hardvochtige bepalingen ten opzichte van allen die middellijk of onmiddellijk geacht konden worden gewapende rooverbenden te steunen of te beschermen.

Ten gevolge van dezen zeer onstaatkundigen maatregel werd de oorlog aan beide zijden verder met de grootste wreedheid gevoerd. Het was reeds al te veel voorgekomen, dat krijgsgevangenen ter dood werden gebracht; maar nu werd het regel, althans voor zoover het Mexicanen betrof. De Europeesche krijgsgevangenen werden door de troepen en partijgangers van Juarez veelal gespaard. Het korps, uit allerlei natio-

Sluiten