is toegevoegd aan je favorieten.

Geschiedenis van onzen tijd sedert 1848

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

der Mexicaansche onderneming waaromtrent twijfel niet meer mogelijk was, het overwicht van Pruisen dat zich zoo duidelijk toonde, nu zelfs de aanhechting aan Frankrijk vau een zoo klein gebied als Luxemburg tegen zijnen wil niet had kunnen tot stand komen, maakten een pijnlijken indruk. Tot nog toe was de opheffing der grondwettelijke vrijheden door de keizerlijke regeering althans eenigermate vergoed geworden door den glans der Fransche wapenbedrijven en door de vermeerdering van Irankrijk's buiteulandschen invloed. Maar nu de waan, dat frankrijk in Europa de eerste plaats bekleedde, geheel verbroken was, nu het niet langer te ontkennen viel dat de Keizer voor de Vereenigde Staten van Amerika en voor Pruisen had moeten bukken, werd het gemis aan staatkundige vrijheid en het ontbreken van den invloed der volksvertegenwoordiging tot wezenlijke beperking der keizerlijke macht, dieper dan ooit betreurd. Er was sedert 1852 een nieuw geslacht opgegroeid, dat voor de keizerlijke regeering veel minder gevoelde dan zijne voorgangers, die haren strijd tegen wanorde en regeeringloosheid hadden medegestreden. Napoleon III begon meer en meer te begrijpen dat hij den weg der staatkundige hervormingen op moest, indien hij den troon van Frankrijk voor zich en zijne dynastie wilde bewaren. Aarzelend, zonder vaste beginselen, beurtelings naar allerlei raadslieden luisterende, was hij bij uitstek ongeschikt om als staatkundig hervormer op te treden. Halve maatregelen werden beproefd. Een toezegging van vrijzinnige hervormingen, vervat in een brief vau den Keizer aan zijn ministerie van 19 Januari 1867 , werd voor een deel verwezenlijkt door het toekennen vau het recht van interpellatie aan de Kamer van Afgevaaidigden, maar het bleek duidelijk eu werd ook niet verzwegen, dat de Keizer van eea parlementaire regeering niets wilde weten en ook niet geneigd was om niet de alleen-heerschappij als stelsel te breken.

Grooten bijval vonden de keizerlijke hervormingen dan ook niet en zoowel de streng behoudende voorstanders der keizerlijke regeering als hare felle tegenstanders verzuimden niet om er den nadruk op te leggen dat niemand er door bevredigd was. Voorloopig trok de Keizer zich deze teleurstelling minder zwaar aan, want zijne persoonlijke ijdelheid werd in den zomer van 1S67 zeer gestreeld door het bezoek van de meeste Europeesche vorsten bij gelegenheid der wereld-tentoonstelling. Zelfs de Sultan van Turkije verliet de oevers van den Uosporus om aan Parijs het nog nimmer geziene schouwspel van een bezoek vau het hoofd der geloovigeu te verschatten. De Koning van Pruisen en