Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

in Frankrijk met den dag veld wonnen, niet alleen waren alle kansen op het herstel der monarchie, langs wettelijken weg, ten eenen male vervlogen, maar ook verdween allengskens het vooruitzicht, dat de meer behoudende republiekeinen, die het liukercentrum vormden, op den duur de partij zouden blijven, van welke de leidiug uitging. Een ministerie Gambetta scheen in de toekomst onvermijdelijk te zullen worden, en nooit zoude MaoMahon hiertoe zijne toestemming willen geven. Zijn afkeer voor Gambetta was onoverwinnelijk. Er werden pogingen aangewend om de beide mannen door persoonlijke aanraking tot elkander te brengen, maar de maarschalk wilde den volkstribuun niet ontmoeten. Toen, in Januari 1879, voor de eerste maal periodieke verkiezingen voor den Senaat plaats hadden, kregen ook in dat staatslichaam de republiekeinen de meerderheid. Nu wilde Mac-Mahon niet langer aan het hoofd van den staat blijven. Het laatste anker was hem ontvallen, hij wist dat hij van den Senaat geen ontbinding der Kamer meer zoude kunnen verkrijgen, indien het tegenwoordig ministerie gedwongen werd zijn ontslag te nemen, en dat hem dan niets anders zoude overblijven, dan het vormen van een ministerie uit mannen, aan welke hij nimmer zijn Vertrouwen zoude kunnen schenken.

Het was geen gezochte aanleiding die het ontslag van den President te weeg bracht, maar een zeer natuurlijke. Sedert het optreden van het ministerie Dufaure werden gedurig besluiten aan den President voorgelegd, die hem onwelgevallig waren. Voornamelijk gold dit de benoemingen. In Frankrijk hadden gedurende het Keizerrijk de prefekten en onderprefekten, met behulp van bijna alle ambtenaren, de verkiezingen geleid en de toenmaals bestaande regeeringskandidaten door alle middelen gesteund. Ofschoon het stelsel van regeeringscandidaten was afgeschaft, had toch deze inmenging met den val van het Keizerrijk niet opgehouden, de ambtenaren bleven zich bemoeien met de verkiezingen, vandaar de meer en meer veldwinnende gewoonte dat een nieuw optredend ministerie, indien het een andere richting dan het vorige was toegedaan, in het ambtenaarspersoneel ingrijpende verandering aanbracht. Óp zeer groote schaal was dit geschied door het ministerie Broglie, dat voor het slagen van zijne ontbinding der Kamer, een ontzaggelijke opruiming onder de republiekeinsche ambtenaren had gehouden en overal geestverwanten had geplaatst, die zich beijverd hadden om zooveel mogelijk den regeeringsgezinden candidaten de meerderheid te verschaffen. Nu sprak het van zelf, dat het ministerie Dufaure zich van deze

Sluiten