Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Doch weldra kregen zijne zucht naar avonturen en zijne neiging tot een losbandig leven bij hem weder de overhand. Hij voerde aan zijn hof eene praal en luister in, zooals de Macedoniërs nooit gekend hadden. Onophoudelijk „af hij zich aan de onmatigste zwelgerijen over bij feestmalen, die zelfs de door Alexander den Grooten aangerichte feesten in pracht en weelde overtroffen. Het lastigste hofceremonieel werd ingevoerd; de Macedoniërs, gewoon om zich altijd den toegang tot hun vorst geschonken te zien, werden mei ruwheid afgewezen, wanneer zij de kleingeestige wetten van het ceremoniëel schonden. Een Atheensch gezantschap moest eens twee jaren wachten, voordat het bij den koning toegelaten werd.

Demetrius regeerde als een Aziatisch despoot; hij wilde niets hooren van de klachten en wenschen des volks en alleen vleiende hovelingen rondom zich zien. Toen het volk op zekeren tijd op straal tot hem wist door te dringen en hem zijne verzoekschriften overreikte, nam liij die wel aan, maar alleen om die met bitteren hoon, in tegenwoordigheid der smeekelingen, van eene brug in den stroom te werpen.

Hadden de Macedoniërs hem in den beginne met blijdschap als koning begroef, thans wenschten zij vurig de regeering van Cassander en Antipater ferug. Nog was Demetrius in de gelegenheid om door eene verandering van regeeringsstelsel zich op den troon te handhaven, terwijl eene toevallige omstandigheid het gevaarlijke van zijn toestand duidelijk aan het licht bracht. Hij werd ziek en het bericht van zijne ziekle drong in Epirus door. Terstond viel Pyrrhus met een leger in Macedonië en oogenblikkelijk liepen de Macedonische soldaten bij geheele scharen tot dezen vorst over, zij traden niet alleen in zijn dienst, maar begroetten hem zelfs als koning.

Nauwelijks was Demetrius hersteld, of hij haastte zich, een leger te verzamelen, waarmee hij Pyrrhus weder uit zijn land verdreef. Thans was hij in de gelegenheid geweest om de stemming des volks te leeren kennen; maar met eene onbegrijpelijke verblinding, met zijne gewone lichtzinnigheid, die hem tot eene tweede natuur was geworden, volhardde hij niet alleen in zijne losbandige leefwijze en in zijn drukkend, willekeurig bewind, maar ontwierp hij juist in dit hachelijk tijdsgewricht het plan, oin liet geheele rijk van Alexander den Grooten Ie heroveren, terwijl hij zelfs in zijn eigen land niet veilig was. Een leger van 412,000 man en eene vloot van ÜOO schepen had hij daartoe verzameld.

Seleucus, Lysimachus en Ptolemaeüs verbonden zich zonder aarzelen opnieuw tegen hun gemeenscliappelijken vijand. Ook Pyrrhus sloot zich bij hun bondgenootschap aan en rukte in vereeniging met Lysimachus Macedonië binnen, terwijl Ptolemaeüs eene vloot naar de Grieksche kust afzond.

In Mei van hel jaar 287 stond Demetrius met zijne troepen bij de stad Berrhoea tegenover het leger van Pyrrhus. De inwoners van Berrhoea, welke stad zich reeds in de macht der Epiroten bevond, snelden naar het kamp van Demetrius, hielden den soldaten voor, hoe zacht en menschlievend Pyrrhus hen behandeld bad, roemden zijne dapperheid en spoorden de Macedoniërs aan om het juk van Demetrius af te werpen. Hunne woorden vonden geopende ooren; de dwingeland had zich bij al zijne onderdanen even gehaat gemaakt; met geheele scharen liepen de soldaten tot Pyrrhus over. Ternauwernood kon Demetrius zich door ue vlucht redden; bij den opstand, die in de legerplaats uitbrak, werd zijne tent geplunderd. Pyrrhus werd dooide Macedoniërs tot koning uilgeroepen en deelde de Macedonische gewesten met Lysimachus. Had Antipater, de onttroonde koning, gehoopt dat zijn schoonvader hem in de hem toekomende heerschappij herstellen zou, hij zag zich niet alleen in deze verwachting bedrogen, maar viel, toen hij zich over het hem aangedane onrecht openlijk beklaagde, op Lysimachus bexel door de hand van een moordenaar. .

Slechts zeven jaren had Demetrius den troon van Macedonië bekleed;

Sluiten