Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Gloeiend van wraakzucht wendde Coriolanus zich tot den koning der Volscen en bood hem zijne diensten aan; hij werd mei open armen ontvangen en ten gevolge van zijn geduchten naam als krijgsman terstond aan het hoofd van een Volscisch leger geplaatst, dat tegen Rome oprukte. Coriolanus behaalde de ééue zegepraal na de andere. Hij onderwierp Je met Rome verbonden Lalijnsche steden en drong tot het grondgebied zijner vaderstad door. In de nabijheid der slad, bij de Cluilische gracht sloeg hij zijne legerplaats op, van hier uit verwoestte hij de landetijen der plebejers. Om te toonen, dat bij slechts tegen dezen krijg voerde, ontzag hij de akkers der patriciërs.

Tevergeefs poogde de senaat een leger tegen Coriolanus in het veld te brengen. De plebejers weigerden de wapenen op te vatten, zij wisten immers, dat Coriolanus in verstandhouding met de patriciërs stond, zij vreesden dat — wanneer zij de slad verlieten, — hunne vijanden daar binnen, volgens afspraak met bet vijandelijk legerhoofd, hen aanvallen zouden.

Rome scheen reddeloos verloren! Senaat en volk besloten eindelijk door middel van onderhandeling een eind aan den oorlog te maken. De plebejers ve.klaarden zich bereid om bet over Coriolanus uitgesproken banvonnis in te Irekken. Eenige aanzienlijke mannen werden naar het vijandelijke leger gezonden. om den overwinnaar dit besluit mede te deelen en hem tot den terugkeer uit te noodigen. Op trotschen toon antwoordde Coriolanus hun, dat hij wilde terugkeeren, wanneer alle uit Rome verbannen burgers teruggeroepen en den Volscen de bun vroeger ontroofde steden teruggegeven werden.

Zulk eene voorwaarde konden de Romeinen niet aannemen, de lijd van beraad van 33 dagen, hun door Coriolanus verleend, verstreek zonder vrucht. Tien der aanzienlijkste senatoren werden opnieuw als onderhandelaars naaide vijandelijke legerplaats gezonden, doch Coriolanus wees ben met minachting af. Ook toen de priesters der stad lot hem kwamen 0111 zijn weerbarstig gemoed zachter Ie stemmen bleef hij onwrikbaar.

De senaat zag nergens uilkomst. Nu besloten de vrouwen der stad. naar bet vijandelijke kamp te trekken, om door hare smeekgebeden den stuggen man Ie vermurwen. Onder haar bevonden zich Veturia. de grijze moeder van Coriolanus, en zijne vrouw Volumnia, die hare kinderen met zich nam. Coriolanus wees in den beginne de vrouwen met hardheid terug, doch toen een zijner volgelingen tol hem zeide: «Wanneer mijne oogen mij niet bedriegen, dan zijn -daar uwe moeder, uwe vrouw en uwe kinderen", (oen sprong hij ontroerd van zijne zitplaats op en snelde hij met uitgebreide armen zijne moeder Ie gemoet.

Doch Veturia trad toornig achteruit. «Laat mij weten", riep ze, «eer ik deze omhelzing aanneem; of ik tot mijn vijand of lot mijn zoon kom, of ik in uwe legerplaats uwe gevangene of uwe moeder ben? Moest ik daartoe den last van mijn lang leven lot in hoogen ouderdom voortsleepen, opdat ik u eerst als balling, daarna als vijand aanschouwen zou? Hoe kondet gij het land, waar gij hel leven zaagt, dat u tot heden gevoed heeft, verwoesten? Kwam het denkbeeld dan niet bij u op, toen Rome voor uwe voeten lag, dat achter die muren uw huis, uwe goden, uwe moeder, uwe vrouw en kinderen zich bevonden? Had ik u niet ter wereld gebracht, dan zou Rome niet belegerd zijn, bad ik geen zoon. dan zou ik vrij in een vrij vaderland zijn gestorven".

De toornige woorden zijner moeder, de smeekingen van zijne vrouw en kinderen, die hem om den hals vielen, het weenen der geheele schaar van vrouwen vermurwden eindelijk het stug gemoed van den trotschen man. Hij deed zijne dierbaren vertrekken, verlegde de legerplaats op grooten afstand van de slad, en voerde daarna zijne benden buiten hel Romeinsche grondgebied. Volgens het eene bericht is bij door de Volscen uit wraak vermoord, volgens het andere heeft hij zich zelf van het leven beroofd. De oudste geschiedschrijver van Rome, Fabius, verhaalt daarentegen, dat Coriolanus tot in hoogen ouderdom in ballingschap geleefd en zich als stokoude grijsaard meermalen beklaagd

Sluiten