Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kwam in opstand; hij moest naar Syracuse terugtrekken en zag zijn gebied thans tot deze enkele stad beperkt.

Zijn toestand scheen hopeloos; onmogelijk was liet voor hem, op den duur aan de met de overige Siciliaansche steden vereenigde Carthagers hel hoofd te bieden. In die omstandigheden vatte hij een grootseh, een even nieuw als stout en geniaal plan op: hij besloot, naar Afrika over te steken en de Carthagers op hun eigen grond aan te tasten.

Hij wist zeer goed, dat de Carthagers op een aanval in hun eigen land niet voorbereid waren; op den vruchtbaren bodem er van kon hij zonder moeite een leger onderhouden, daarbij hoopte hij ook de aan Carthago onderworpen stammen, die niet dan door den nood gedrongen den nek onder het juk der machtige stad gebogen hadden, in opstand te zullen brengen. Aan de uitvoering van zulk een plan stonden echter groote zwarigheden in den weg. De Carthagers beheerschten met hunne vloot de zee; de beraamde overtocht kon dus alleen plaats vinden, wanneer het plan volkomen geheim gehouden werd.

Agathocies rustte eene vloot uit, onder voorwendsel, dal hij daarmede eene stad op de Siciliaansche kust wilde aantasten, en bemande haar met zijne dapperste soldaten; te gelijk echter zorgde hij, dat zich onder de bemanning een lid van alle aanzienlijke geslachten van Syracuse bevond, die hem als gijzelaars voor de trouw der stad moesten dienen. Een groot aantal slaven, llinke, sterke mannen, werd in vrijheid gesteld en in de gelederen der krijgslieden opgenomen. Ten einde zich de noodige gelden te verschaffen, dwong de lyran alle welgestelde kooplieden om hem belangrijke sommen te leenen; van de gelden van alle minderjarigen maakte hij zich meester, onder voorwendsel, dat deze sommen onder zijn beheer het veiligst waren. De vrouwen moesten hare kostbaarste sieraden ten ofïer brengen, zelfs de tempels werden van hunne schatten beroofd, om het geld tot uitrusting van de vloot bijeen te brengen.

Al deze daden van roof en geweld deden den haat. door de nog eenigszins welvarende burgers der stad tegen den tvran gekoesterd, nog meer aangroeien. Agathocies wist dit, maar hij had besloten door eene nieuwe gruweldaad al zijne vijanden met één slag te vernietigen. Hij verklaarde in het openbaar, dat de belegering van Syracuse naar alle berekening lang zou duren, dat er eindelijk gebrek aan levensmiddelen zou ontslaan en dat hij dus aan allen, die niet, gelijk zijne soldaten, aan de vermoeinissen en ontberingen van den oorlog gewend waren, vergunning verleende om met al hun have en goed Syracuse te verlaten.

Yan dit verlof maakten KiOO vermogende burgers gebruik, doch nauwelijks hadden zij de stad verlaten, of zij werden door de huurlingen van den tyran vervolgd en neergehouwen. Agathocies verklaarde zich voor den erlgenaain van alle hunne goederen.

Na dezen moord was de tyran in staat zestig welbemande schepen uit te rusten; met deze vloot verliet hij Syracuse, waar hij zijn broeder Antander als bevelhebber achterliet. Het gelukte hem, de Carthagers te misleiden; door middel eener krijgslist wist hij hunne opmerkzaamheid op een ander punt te vestigen, terwijl hij zelf met zijne vloot koers zette naar Afrika.

De Carthaagsche schepen zetten hem wel na, doch ze konden hem niet meer inhalen. Hij bereikle gelukkig de Afrikaansche kust en ontscheepte ook zijne troepen na een kort gevecht met de hem vervolgende Carthagers.

Nadat Agathocies aan het strand eene veilige stelling ingenomen had, riep hij al zijne soldaten bijeen; bij deelde hun mede. dat hij aan de schutsgodinnen van Sicilië, Demeter en Persephone, beloofd had, dat hij aan haar, wanneer hij den overtocht zonder eenig ongeval mocht volbrengen, de schepen olleren zou. Met die woorden greep hij eene fakkel en stuk daarmede het admiraalschip in brand, juichend volgden de overige scheepsbevelhebbers zijn voorbeeld.

Sluiten