Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dood van Demetrius. Perseus wordt koning.

liet Romeinsdie volk was, om zijnentwille alles vergeten en den vader zijns vriends vergiffenis schenken wilde.

Volgens het verhaal van een Grieksch geschiedschrijver ging de senaat hij monde van Titus Quinctius Flamininus nog verder. Deze had een heimelijk onderhoud met Demetrius en beloofde hem den troon van Macedonië; hij verzekerde hem, dat Rome hem behulpzaam zou zijn om zich van het bewind meester te maken, wanneer hij na zijn vaders dood zijn ouderen, maar uit een ongelijk huwelijk gesproten broeder Perseus verdringen wilde.

Al wordt aan de waarheid van dit laatste verhaal ook terecht getwijfeld, zeker is het, dat de Romeinen, door de voorkeur die zij aan Demetrius schonken, in hunne trouwlooze staatkunde, welke hun als tot eene tweede natuur geworden was, het er op toe legden om het zaad van ontevredenheid en tweedracht in het hart van Philippus' zonen uit te strooien. En dit gelukte hun maar al te goed.

Perseus beschouwde van nu af zijn jongeren broeder als zijn mededinger. Ten einde zich van de troonsopvolging te verzekeren poogde bij dezen bij zijn vader verdacht te maken. Of Demetrius zich werkelijk in geheime onderhandelingen met de Romeinen ingelaten heeft, welen we niet, dit alleen staat vast, dat Perseus hem daarvan beschuldigde. Demelrius, die eindelijk zijn leven niet meer veilig achtte, besloot naar Rome le vluchten.

Zijn plan werd verraden. Perseus droeg zorg dat zijn vader tijdig van de voorgenomen vlucht onderricht werd; een verdichte brief, die door Flamininus aan Demetrius heette geschreven te zijn, en welken Perseus aan Philippus in banden gaf, moest bewijzen dat de jongste zoon naar de heerschappij streefde.

Philippus meende, dat zijn leven bedreigd werd en droeg aan Perseus de taak op om dat gevaar door bet vermoorden van zijn broeder af le wenden. Hij den maaltijd werd Demetrius vergiftigd. Ofschoon hij door vreeselijke smarten aangegrepen werd, gaf hij toch niet terstond den geest. Om alle redding onmogelijk te maken, liet Perseus hem door eenige zijner vrienden onder dekens smoren.

Van dit oogenblik af werd Philippus door zulk eene hevige gewetenswroeging over den moord zijns zoons gefolterd, dat hij, om die le verdooven, op nog wreeder wijze aan bet woeden ging. Hij zette zijne krijgstoerustingen voort, doch het werd hem niel vergund die zoo ver ten einde te brengen, dal bij met hoop op goeden uitslag den strijd beginnen kon. In het jaar f79 v. Chr. stierf hij te Demetrias. Men verhaalt, dat bij in zijne laatste levensdagen inzag, dat zijn vermoorde zoon onschuldig was geweest en dat bij hierom in plaats van Perseus een anderen bloedverwant lot zijn opvolger benoemde. Dit verhaal, dat enkel uit Romeinsche bronnen gevloeid is, wordt intusschen met recht in twijfel getrokken.

Indien Philippus werkelijk van plan was om Perseus te onterven, dan gelukte dit hem toch niet: zonder den minsten tegenstand te ontmoeten, beklom zijn zoon den Macedonischen troon, ook door de Romeinen werd bij als zijns vaders opvolger erkend.

Perseus was. toen bij het bewind aanvaardde, een man vaneen en dertig jaren; zijn krachtige lichaamsbouw en zijne indrukwekkende gestalte, gevoegd bij zijne bedrevenheid in alle lichaamsoefeningen, zijne bekwaamheid in de krijgskunst, door hem in de legerplaats opgedaan, zijne volharding bij alles wat hij ondernam en zijne zelfbeheersching. die hem boven de slavernij van bet zingenot verhief, maakte hem lot een voortreflijk regent. In een anderen tijd zou hij ook zeker een goed koning geweest zijn, maar de geduchte worsteling, waartoe bij zich voorbereidde, met goed gevolg ten einde te brengen, ging boven zijne macht. Hij kon wel plannen vormen, wel jaren achtereen met onwrikbare volharding alles tot de uitvoering van zijn voornemen in gereedheid brengen, maar wanneer bet oogenblik om te bandelen gekomen was, verloor bij eensklaps alle kalme beradenheid, dan werd hij kleinmoedig

Sluiten