Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mei bitteren hoon verklaarde de consul, dat de Carthagers door de nabijheid der zee, ten gevolge van de schatten, die de scheepvaart afwierp, slechts tot ongerechtigheden verleid werden, dat zij alleen, wanneer zij ver van de zee woonden, de herinnering aan hunne vroegere grootheid zouden verliezen en dat die vergetelheid alleen de genezing van de geslagen wond en eene duurzame verbintenis met Rome mogelijk zou maken.

Dat was te veel! Elke vernedering hadden de Carthagers zich laten welgevallen, maar hunne geliefde vaderstad te verlaten, neen! dat konden zij niet! Het bericht van dit vreeselijk bevel verwekte te Carthago eene onbeschrijfelijke opschudding; de ongelukkige gezanten, die de uitlevering van de gijzelaars en van de wapens aangeraden, de senatoren, die de onderhandelingen met de consuls gevoerd hadden, vielen als de eerste offers der losgebarsten volkswoede. Eenige Italianen, die zich toevallig in de stad bevonden, werden vermoord. Slechts ééne gedachte leefde van nu af in de ziel der ongelukkige bevolking: »Wraak, strijd tegen Rome tot den laatsten ademtocht!"

De van wapenen beroofde stad sloot de poorten voor haar oppermachtigen vijand; alle partijen, die tot dusver elkander bestreden hadden, sloegen eensklaps de handen tot hetzelfde doel ineen. Op de muren, van waar de werpmachines verdwenen waren, werden reusachtige steenen gesleept, om die den Romeinen, wanneer zij de stad bestormden, op het hoofd te werpen. Een neef van Massinissa, een dapper man, Hasdrubal genaamd, ontving het opperbevel over de burgers. Alle slaven werden vrijverklaard, opdat zij tot de verdediging van de stad zouden medewerken. Terzelfder tijd werden in aller ijl boden afgezonden naar den verbannen Hasdrubal, den vroegeren aanvoerder der patriottische partij, die een leger van 20.000 man bijeengebracht en daarmede het grootste deel van het Carthaagsche grondgebied bezet had. Zij smeekten hem. het gebeurde te vergeten en terug te komen, om zijne diensten weder aan zijne vaderstad te wijden. Oogenblikkelijk gaf hij aan die roepstem gehoor.

Thans lag er voor de Carthagers alles aan gelegen, tijd te winnen. Tot bereiking van dit doel werd een gezantschap lot de consuls afgevaardigd, met de ootmoedige bede, dat dezen zouden toestaan, dat de Romeinsche senaat nog eenmaal om ontferming aangeroepen werd en dat zij hun te dien einde een wapenstilstand van dertig dagen zouden toestaan. De consuls willigden dit verzoek in. Zij wisten wel, dat dit gezantschap zijne pogingen zou zien mislukken, doch zij wilden liever de onverdedigde stad zonder slag of stoot innemen en gedroegen zich daarom toegevend.

De Carthagers. die op deze wijze een kostbaren lijd gewonnen hadden, rustten zich met een voorbeeldeloozen ijver len strijde toe. Dag en nacht arbeidde men aan liet vervaardigen van wapenen en werpmachines; alle standen namen aan den arbeid deel; een ieder bracht hel kostbaarste, dat hij bezat. ten ofler, opdat de toerustingen toch voltooid zouden worden. Had men gebrek aan balken en metaal voor de werpmachines — welnu, de openbare gebouwen werden omvergehaald en de bouwstoffen daarvan gebruikt. Had men geene pezen voor de bogen en voor het werpgeschut — welnu, de vrouwen sneden zich heure lange haren af, en uit die haren werden pezen gedraaid. In een ongeloofelijk korten tijd waren de muren in staat van verdediging gebracht, de mannen gewapend, en niet het minste gerucht van hetgeen hier voorviel, was tot de legerplaats der Romeinen doorgedrongen ; in die dagen was er binnen Carthago geen enkele verrader.

De tijd van den wapenstilstand was verstreken; de consuls, die eindelijk het wachten moede waren, meenden, dat zij de weerlooze stad zonder storm zouden kunnen innemen; de lichte taak om op ladders de muren te bestijgen, was in hun oog liet zwaarste gedeelte van hun arbeid. Toen de Romeinen kwamen aanrukken, om zich eindelijk van den prijs der overwinning meester te maken, zagen zij tot hunne stomme verbazing op de tinnen der muren

Sluiten