Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

senaat ten uitvoer te brengen; toen hij dal tooneel van verwoesting overzag, stortte hij tranen en, na lang nadenken sprak hij halfluid de woorden van Homerus:

Eens zal de dag komen, waarop het heilig Ilium verzinkt Met Priamus en het volk des lanszwaaienden konings.

Aan zijne zijde stond de geschiedschrijver Polybius, die hem naar Afrika vergezeld had. Op zijne vraag, wat de veldheer met dit woord bedoelde, antwoordde Scipio.^ dat hij aan het toekomstige lot van Rome dacht, hetwelk eenmaal evenals Carthago zou ondergaan en dat deze profetische blik in de toekomst zijne ziel met smart vervulde.

Zoo was Carthago dan verwoest, doch hoe zou het veroverde land bestuurd worden? De zonen van Massinissa hadden wel gehoopt, dat de Romeinen, aan hunne vroegere staatkunde getrouw, hel hun zouden afstaan, doch in deze verwachting zagen zij zicli teleurgesteld. Zij behielden alleen het gebied, waarover hun vader tot dusver geregeerd had, want eene nieuwe staatkunde kreeg in den Romeinschen senaat de overhand, die namelijk, om veroverde landen in Romeinsche wingewesten te herscheppen. Het voormalig gebied van Carthago ontving den naam provincie Afrika en reeds deze naam alleen duidde aan, dat de Romeinen met de tegenwoordige grenzen van hun wingewest niet tevreden zouden zijn. Een Romeinsch stadhouder, die te ütica verblijf hield, voerde voortaan het bewind.

TWEE EN VEERTIGSTE HOOFDSTUK.

Opstand in Macedonië. Andriscas, de gewaande Philippns, koning van Macedonië. Zijne onderwerping. Macedonië een Romeinsch wingewest. Laatste strijd der Hellenen. Metellus. Gorinlhe door Lucius Mummius verwoest. Griekenland een Romeinsch wingewest. De Peigainenische erfenis. De provincie Azië. De oorlog in Spanje Trouwloosheid van Servius Sulpicius Galba. Viriathus en zijne zegepralen. De vrede. Trouwbreuk, door de Romeinen gepleegd. Viriathus vermoord. De Numantijnsche oorlog. Scipio Africanus, de jonge, in Spanje. Belegering en val van Numantia.

Omstreeks denzelfden tijd, waarin de Romeinen Carthago verwoestten, vernietigden zij ook het laatste overblijfsel der schijnbare vrijheid, welke zij den Macedoniërs gelaten hadden. Zij maakten Macedonië tot eene Romeinsche provincie en kort daarop trof Griekenland hetzelfde lot.

In Macedonië bestonden de vier eedgenootschappen, waarin het land verdeeld was, naast elkander. De Romeinen hadden zorg gedragen, dat er altijd aanleiding tot oneenigheid tusschen hen bestond, dat de eedgenooten onophoudelijk met elkaar in twist gewikkeld waren. Deze toestand was schier ondragelijk; geen wonder, dat de Macedoniërs dus met leedwezen terugzagen naar den tijd, toen zij een zelfstandig en machtig koninkrijk vormden; zelfs de alleenheerschappij van een Philippus en Perseus was te verkiezen boven de schijnbare vrijheid, hun door de Romeinen toegestaan, en boven de regeeringloosheid, welke daarvan het gevolg was.

Een jong avonturier trok partij van de algemeen heerschende ontevredenheid om in Macedonië een nieuw rijk te stichten. Andriscus, een voller uit de Mysische stad Adramyttium, die sprekend op den overleden koning Perseus

Sluiten