Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geleek, beweerde, dal deze laatste zijn vaderen dal de Syrische koningsdochter Laodice, de zuster van koning Demetrius Soter, zijne moeder was geweest, en dat hij in Adramyttium de bewijzen voor zijne aanzienlijke geboorte ontvangen had. Van nu af noemde hij zich Philippus, zoon van Perseus.

Hel sprookje was zoo ongeloofelijk mogelijk, want de geheele wereld wist, dat de wezenlijke Philippus, de zoon van Perseus, als klerk te Alba gestorven was. Doch de Macedoniërs geloofden wat ze gaarne wilden gelooven en wachtten slechts op de komst van Perseus' zoon om hem als koning te begroeien.

Andriscus of Philippus, gelijk hij zich zelf noemde, wendde zich eerst tot den broeder zijner voorgewende moeder, tol koning Demetrius Soler van Syrië, met het verzoek om bijstand, ten einde zijn koninkrijk te kunnen veroveren. Demetrius liet hem vatten en zond hem gevankelijk naar Rome.

Al gedroeg de Romeinsche senaat zich gewoonlijk niet bijzonder zacht en toegevend jegens zulke pretendenten naar de eene of andere kroon, die hem gevaarlijk konden worden, ten aanzien van Andriscus maakte hij eene uitzondering. Den avonturier werd eene Italiaansche stad tot woonplaats aangewezen; hier werd hij zóó slecht bewaakt, dat het hem kort daarop gelukte naar Milete te vluchten.

Was dit alles het gevolg van groote zorgeloosheid van den kant der Romeinen? Of lag daaraan een geheim plan ten aanzien van Macedonië ten grondslag? Juist toen begon men in den senaat den stelregel Ie volgen, dat Rome's macht door het aanhechten van wingewesten buiten Italië uilgebreid moest worden, dat een bondgenootschap met Rome, gelijk men dat vroeger den veroverden landen toegestaan had, niet langer voldoende was. Een opstand in Macedonië, die den Romeinen de gelegenheid aanbieden zou om aan dit land zijn zelfstandig bestuur te ontnemen en hel tot een wingewest Ie maken, was dus in hun oog eene zeer gewenschle zaak en wij liebben daarom recht tol het vermoeden, dat de senaat de vlucht van Andriscus volstrekt niet met leede oogen aanzag. Met dit vermoeden stemt ook zijne verdere handelwijze tegenover den gelukzoeker overeen.

Andriscus werd door de overheid van Milete gegrepen; het stedelijk bestuur richtte de vraag tot de Romeinsche commissarissen, wat men met den gevangene doen moest en hel ontving ten antwoord, dal men hem maar moest laten loopen. Zoo ontving de gewaande Philippus zijne vrijheid terug en niets verhinderde hem verder zijne avontuurlijke loopbaan ten einde toe te vervolgen. Hij begaf zich naar Thracië, waar hij als koning werd erkend en ondersteuning vond. Aan het hoofd van Thracische krijgsbenden drong hij in Macedonië door. Na eenige gevechten had hij in het jaar 149 liet geheele land veroverd. Hij werd door het volk als de wettige heerscher, als echte zoon van Perseus begroet. Eersl in Thessalië, waar hij zijne heerschappij wilde uitbreiden, vond hij eenigen noemenswaardigen tegenstand.

Scipio Nasica, de Romeinsche commissaris, liep de hulptroepen van het Achaeïsch verbond en die van den koning van Pergamum op; met deze macht verdedigde hij Thessalië, totdat hem uil Rome hulp toegezonden werd. De praetor Publius Juventius Thalna kwam aan liet hoofd van een legioen opdagen, maar zijn leger werd verstrooid, en hij zelf sneuvelde. Bijna geheel Thessalië werd door den gewaanden Philippus veroverd.

Thans was de gelukzoeker inderdaad een gevaarlijke vijand geworden. Had hij door eene wijze staatkunde de Hellenen, die de Romeinsche heerschappij slechts morrend verduurden, voor zich weten te winnen en geheel Griekenland in opstend gebracht, dan zou hij ongetwijfeld eerst na langdurigen en bloedigen strijd; overwonnen zijn, maar in zijn vermetelen overmoed gedroeg hij zich wreed en willekeurig.

Hij re geerde in Macedonië en Thessalië als tyran; zoo won hij niet alleen geene aanhangers in Griekenland, maar maakte hij zich ook bij de Macedoniërs en Thessaliërs gelijkelijk gehaat. Het geluk begunstigde hier, gelijk zoo me-

Sluiten