Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

534

Dood van Pompejus.

brengen . Op raad van Theodotus begaf Achillas, vergezeld van den voormaligen krijgstribuun Lucius Seplimius, een oud soldaal van Pompejus, zich tol den voortvluchtigen veldheer. In eene kleine boot liet bij zich naar het schip van Pompejus roeien en verzocht dezen, hem in die boot naar land te volgen, daar bet vaarwater te ondiep was, om bet groote schip aan den oever te kunnen brengen. De gemalin van Pompejus waarschuwde dezen dal hij de valsche Egyptenaars niet vertrouwen zou, maar den vluchteling bleef schier geene keuze over. Hij volgde Achillas en scheepte, slechls door enkele aanhangers vergezeld, zich in de boot in. Nauwelijks bad bij voel aan wal gezel, of Seplimius sliet hem van achteren neder. Van bet dek van het schip waren zijne vrouw en zijn zoon getuigen van den laaghartigen moord, zonder iets le kunnen doen om hem le redden.

Op denzelfden dag, den 28**™ September, waarop bij voor 13 jaren zijn zegetocht ovei Milhridates te Rome gevierd had, werd Pompejus de (iroote op de Afrikaansche kust vermoord.

Achillas en Seplimius hieuwen bet hoofd van het lijf af, terwijl zij den naakten romp op het onherbergzaam strand lieten liggen. Een trouw vrijgelalene ontfermde zich daarover. Uit wrakhout van een schip bouwde hij een brandstapel, waarop hij hel lijk van zijn geliefden meester verbrandde. Kor! daarna kwam Caesar op zijn tocht ter vervolging van Pompejus te Alexandriê aan. Theodotus bracht hem het hoofd van zijn vijand. Met afschuw wendde Caesar zich af, men verhaalt zelfs, dat hij tranen stortte.

TWEE EN ZESTIGSTE HOOFDSTUK.

Gevolgen van den slag bij Pharsalus. Caesar en C'leopatra. Caesar in Egypte Pharnaees.

Veni, vidi, vici. De Pompejanen op C'oreyra. Toestand van Rome gedurende Caesars

afwezigheid. Caesar keert naar Rome terug. Oproer der veteranen. Caesar in Afrika.

Slag bij Thapsus. Oudergang der Pompejanen. Dood van Cato.

De slag bij Pharsalus had de adellijke pui lij geheel uit elkaar doen spatten. Het eerste gevolg dezer gebeurtenis was. dat al die gewesten, welke alleen de zijde van Pompejus gekozen hadden, omdat zij hem voor den machtigste hielden, terstond lot Caesars partij overgingen. Alle oostersche vorsten, volksstammen en steden riepen hunne vloten en krijgsbenden, waarmede zij Pompejus ondersteund hadden, terug. Het geheele oosten verklaarde zich ilians voor Caesar. Ja, de zoon van Milhridates den Grooten, Pharnaees, dekonin« van het rijk aan den Bosphorus, achtte zich zelfs gerechtigd om het konink^ rijk Klein-Armenië, hetwelk Pompejus aan koning Dejotarus geschonken bad in bezit te nemen.

Door dien éénen slag had Caesar zich van de ondersteuning der oostelijke rijken verzekerd, zoodat hij zonder het minste bezwaar Pompejus naar Egypte volgen kon. Doch hier vond hij, gelijk wij reeds verhaald hebben, zijn tegenstander niet meer in leven. Met zijne geringe krijgsmacht, twee legioenen, die niet eens voltallig waren, — ze telden slechls 3200 man voetvolk en 800 ruiters — landde bij in de haven van Alexandriê. De voogden des jonden konings meenden, dat hij, zoodra zij hem liet hoofd van Pompejus toegezonden hadden, tevreden met den ondergang van zijn gevaarlijken vijand, terstond het land verlaten zou, om zijne overwinning in Italië of in Afrika te voltooien. Doch dit lag niet in Caesars karakter. Waar hij zich ook in het uitgestrekte

Sluiten