is toegevoegd aan je favorieten.

De geschiedenis der wereld, aan het volk verhaald

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heul wordl meegedeeld, luidt aldus: Constantijn wendde zich met een vurig gebed tot God, dat deze zich aan hem openbaren en in den strijd tegen Maxentius hulp verleenen mocht. En zie, er gebeurde een wonder. Op klaarlichten dag zagen Constantijn en zijn geheele leger, boven de zon het teeken des kruises staan, en daarom het opschrift: »In dit teeken zult gij overwinnen." Eene onuitsprekelijke verbazing beving den keizer en het leger. Den volgenden nacht verscheen Christus zelf den vriend der Christenen in den droom, en beval hem, het teeken, dat hij in de lucht had gezien, in zijne banier te voeren. Zoo doende zou hij in den strijd tegen den vijand zegevieren.

En aldus geschiedde het. Deze krijgsvaan, het labarum, voerde Constantijn voortaan ter overwinning.

Twee mijlen van Rome, aan de zoogenaamde Roode-rotsen en bij de Milvische brug (ponte molle) over den Tiber, werd in October 312 de slag geleverd, die het lot van het wereldrijk besliste. Maxentius voerde dien dag zelf zijne troepen aan. Hij leed eene volkomen nederlaag en vond op zijne vlucht den dood in den Tiber. Het kruis had Constantijn de overwinning geschonken.

Toen de overwinnaar Rome binnenlrok, werd hem het afgehouwen hoofd van Maxentius vooruit gedragen. Jubelend ontving het lang verdrukte volk den overwinnaar in zijn midden. De senaat erkende hem als den eerste der drie keizers, die nog het bewind voerden, en overlaadde hem met eerbewijzen.

Constantijn. wiens eerste streven was, zich aanhangers te winnen , betoonde zich zachtmoedig en vriendelijk jegens senaat en volk; alleen tegenover de familie van den gehaten Maxentius vierde hij aan zijne wreedheid bot; zij werd geheel uitgeroeid. Den overigen aanhangers van den omgebrachten keizer schonk hij genade, terwijl hij door eene algemeene amnestie de gemoederen allerwege tot bedaren bracht.

De overmoedige praetorianen maakte Constantijn voor altijd onschadelijk, doordien hij hel overblijfsel dezer legioenen bij zijn leger inlijfde Een le Rome uitgevaardigd besluit waarborgde den Christenen volkomen vrijheid in de uitoefening van hun godsdienst.

Thans stond het westelijk deel van hel Romeinsche rijk weder onder het bewind van een keizer. Constantijn zocht in de eerste plaats zijne heerschappij op hechte grondslagen te vestigen, alvorens hij andermaal den oorlog begon. Hierom wendde hij de grootste vriendschap jegens Licinius voor, met wien hij in Maart 313 eene samenkomst had te Milaan, om aldaar het huwelijk van Licinius met Constantia te doen plaats hebben ; de huwelijksfeesten werden echter door belangrijke gebeurtenissen gestoord. Constantijn moest naar den Rijn oprukken, om de Franken, die opnieuw in Gallië gevallen waren, terug te drijven. Licinius werd genoodzaakt om zijne geheele krijgsmacht bijeen te brengen, dewijl Maximinus uit Azië aanrukte, om zich van het oostelijk deel des rijks meester te maken. Tusschen Perinthus en Adrianopel kwam het tot een treffen. In een bloedig gevecht werd Maximinus dermate geslagen, dat hij zich uit vertwijfeling te Tarsus door vergif het leven benam.

Van de zes Romeinsche keizers waren thans nog slechts twee in leven: Licinius. die over het Oosten, Constantijn die over het Westen regeerde. Wel waren zij aan elkander verwant, wel stonden zij schijnbaar met elkander op een vriendschappelijken voet, maar beiden koesterden den vurigen wensch om zich van het bewind over het geheele Romeinsche rijk meester te maken; beiden zochten, alvorens den strijd te aanvaarden, die eindelijk tusschen hen uitbreken moest, hunne macht in de door hen beheerschte provinciën vooraf zooveel mogelijk te versterken.

Licinius zocht dit doel te bereiken, door met onverbiddelijke wreedheid allen uit te roeien, die hem door hun erfrecht of hun invloed op eenige wijze gevaarlijk konden worden. De familie van zijn vriend en weldoener Galerius werd, evenals de familie en vrienden van de voormalige keizers Se-