Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ooslen en Tliracië met de hoofdstad Constantinopel, Conslans het bewind over Italië en de Illyrische provinciën, terwijl aan Constantinus Gallië werd toegewezen.

De drie zonen van Constantijn waren opgevoed in al de weelde en overdaad van een verkwistend hof. Van hunne vroegste kindsheid af waren zij gewoon geweest, in alles slechts hun eigen wil te volgen. Omringd door hoofsehe vleiers waren zij vroeg bedorven, en toen zij nu tot den troon waren geroepen, kwam hunne volslagen onbekwaamheid tot het bekleeden van die hooge waardigheid aan het licht. Zij hadden van hun vader wel diens heerschzucht, trouweloosheid en wreedheid, maar niet zijne geestesgaven noch zijn uitstekend veldheerstalent geërfd.

Constantius muntte boven zijne twee broeders ongetwijfeld in bekwaamheid uit. Ilij werd het eerst tot krachtdadig handelen geroepen, want hij moest een zwaren strijd voeren tegen de Perzen, een strijd, waartoe Constantijn zich reeds had toegerust, en die spoedig na den dood des keizers uitbrak.

In Perzië regeerde in dien tijd koning Sapor, een vorst, die door een buitengewoon veldheerstalent uitblonk en die den eerzuchtigen wensch koesterde, het Perzische rijk tot zijn vorigen trap van bloei en luister te verhellen. Sapor was, indien wij geloof mogen slaan aan de overlevering, de eerste en laatste vorst, die reeds vóór zijne geboorte tot koning was gekroond. Zijn vader, koning Hormuz, liet bij zijn overlijden zijne vrouw in zwangeren toestand na. Reeds dreigde een twist over de troonsopvolging onder de verwanten des konings uit te breken, toen de magiërs de stellige verzekering gaven, dat de weduwe van Hormuz zwanger was van een zoon, en dien voorspoedig ter wereld zou brengen.

De Perzen, welke onvoorwaardelijk geloof sloegen aan de voorzegging der magiërs, besloten onmiddellijk den ongeboren knaap tot koning te kronen. In het paleis werd een koninklijk bed gespreid, waarop de weduwe van Hormuz, in prachtgewaad gekleed, uitgestrekt lag. De grooten des rijks, de satrapen, legden op die plaats van het lichaam der koningin, waar naar hunne overtuiging de toekomstige erfgenaam der kroon verborgen was, den diadeem neder, bogen zich ter aarde en huldigden zoo de majesteit van hun onzichtbaren gebieder. De vorst, die als gekroonde koning ter wereld kwam, gaf reeds vroeg blijken van veel talenten en van eene teugellooze eerzucht. Toen Constantijn stierf, was koning Sapor 30 jaar oud en ha(Uiij zich reeds in meer dan een binnenlandschen oorlog doen kennen als een"nversaagd legerhoofd en krachtig regent. Als zoodanig gedroeg hij zich ook in den strijd, dien bij tegen het Romeinsche rijk begon, en die den augustus Constantius de handen vol gaf.

Terwijl Constantius oorlog voerde tegen de Perzen, had in bet lot zijner broeders eene gebeele verandering plaats. Er ontstond tusschen ben twist over de grenzen van hun rijk, en biervan was een oorlog tusschen Constantijn en Conslans bet gevolg.

Reeds in bet jaar 340 verloor Constantijn in dezen strijd het leven; zijne troepen liepen tot Conslans over. en deze erfde het rijk van zijn gevallen broeder. Hij nam bet in bezit, zonder Constantius in het minst te raadplegen.

Conslans was een woestaard en een zwelger, die zich geheel door zijne gunstelingen beheerschen liet. Hij regeerde op wreede en willekeurige wijze, maar toch wordt bij door de Christengeschiedschrijvers geroemd als een edel, voortrellelijk vorst, daar hij tot de strengste richting onder de Christenen behoorde. Als tegenstander der Arianen nam hij de Athanasiaansche rechtgeloovige partij in bescherming. Arianen en Donatisten werden, evenals de heidenen, onder zijne regeering met de meeste strengheid vervolgd; om deze reden heeft de vrome bisschop Alhanasius hem een gebenedijde genoemd en hebben de Christelijke geschiedschrijvers zijn lof bezongen; want de kerk genoot de vruchten zijner gewelddadige handelwijze.

Sluiten