Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Reeds begonnen de Hunnen den moed le verliezen, toen Altila pijlsnel langs de gelederen zijner krijgers rende en door zijne gloeiende laai den moed der zijnen opnieuw te ontvonken wist. Hij zelf plaatste zich aan hel hoofd der zijnen, hij snelde naar elk punt, waar het gevaar het dreigends! was- in het heetst van het slaggewoel streed hij in de voorste gelederen

Er ontstond een vreeselijk bloedblad; to diep in den nacht duurde hel gevecht onvermoeid en onverzadelijk maaide de dood in de dichte drommen, hene kleine rivier, die het slagveld doorsneed, zwol allengs door de stroomen bloeds dermate aan, dal zij de lijken der verslagenen in hare stroomiii" medevoerde, en toch was het met bloed vermengde water niet le walgelijk voor de van dorst bijna versmachtende soldaten, die zich aan den kant der rivier ^™rpe" e" mtil volle ,eu8en daaruit dronken. Volgens sommigen zijn 162,°0°, volgens anderen 300,Oüü man in deze vreeselijke slachting gevallen Al zijn ook deze getallen, evenals de schildering der van bloed slroomende rivier overdreven, zeker bewijzen zij, dat het verlies aan heide zijden onlzaglijk groot was. J

Onder de dooden lelde men ook Theodorik, den dapperen konin" der YVest-Gothen. Zijn zoon Thonsmund nam liet opperbevel over de Gothen over; zijne diepe smart over den dood zijns vaders vuurde hem tot zulk eene schitterende dapperheid aan en hij werd door de Gothische strijders, die door den dood van hun geliefden koning hevig verbitterd waren, zoo goed ondersteund, dat niets tegen hun onstuimigen moed bestand was

Allila moest terugtrekken. In zijn sterken wagenburg hield bij mei zijne soldalen halt. De slag was verloren en de Hunnenkoning was beducht voor den geheelen ondergang zijns legers, die, wanneer er een aanval op den wa«enburg plaats had. schier onvermijdelijk was, daar wanorde en moedeloosheid in de gelederen zijner strijders heerschten.

i w'*1''!?11,'ie' k;.',nP werd een brandstapel van zadels opgericht. Indien (le West-Gothen en Romeinen gedurende den nacht de legerplaats overvielen dan stond bij Altila het besluit vast om het verlies van den slag en dat zijner

den^ood'zoeken ^ °verleven; '"J wilde in de vlammen van den brandstapel

De aanval echter werd niet ondernomen. Thorismund was in het gevecht gewond en Aetius in het slaggewoel verdwaald, zoodat het den Romeinen en hunnen bondgenoolen aan krachtige leiding ontbrak. Ook de overwinnaars hadden in de vreeselijke worsteling te veel geleden, oin nog den moed tol hel hervallen van den strijd te bezitten; eerst met het aanbreken van den dag werd de orde hersteld. b

De West-Gothen hieven Thorismund op hunne bebloede schilden omhoo" en riepen hem tol koning uit. Zij eischten. dat men onverwijld een aanval op het leger der Hunnen zou wagen, doch Aëtius zag daarin te veel gevaarnaar zijne meening waren zoowel de gevolgen eener nederlaag als eene? overwinning evenzeer te duchten! Werd hij geslagen, dan was Allila de meester der wereld zegevierde hij daarentegen door de hulp van den jeugdigen en ondernemende.! Thorismund, dan vreesde hij, dal deze den vriendschapsband verbreken en, in het bewustzijn zijner macht, zijne wapenen tegen de Romeinen keeren zou Met gehuichelde welwillendheid en vriendschap ried hij derhalve Thorismund aan, zoo spoedig mogelijk terug le (rekken, om zich eerst van de heerschappij over zijn eigen koninkrijk te verzekeren, opdat niet wellicht zijn broeder naar de koninklijke waardigheid dingen en daardoor aanleiding tot een hevigen burgeroorlog in het rijk der Gothen geven zou

Thorismund volgde den gegeven raad. de West-Gothen begaven zich weder naai hun vaderland en Aëtius trok terug. (/

cw °°u AUiIa ^agde '!?1 niet' vurder v°orwaarts te dringen; hij had inden slag zulke gevoelige verliezen geleden, dat hij over den Rijn terugtrok. Zoo was dan in den bloedigen, alom bekenden volkerenslag bij Chalons in hel

Sluiten