Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Geschenk der Joden. Hunne verdrijving.

besproken werd; zij poogden daarom het dreigend gevaar af le wonden. Len „ezanl verscheen van hunnenlwege in de legerplaats voor Granada en bracht een geschenk der Joden ten bedrage van 30,000 ducaten, tol bestrijding dei

kosten van den Moorschen oorlog mede.

Terwijl de Joodsche gezanten nog met de vorsten onderhandclden. dionP eensklaps de opperkettermeester Torquemada onaangemeld m het IvonuiklyU' vertrek binnen. Hij haalde een kruisbeeld van onder zijn gewaad te vooiscln i en riep uit terwijl hij dit in de hoogte hief: «Judas heeft onzen Heer ;i0 zilverlingen verkocht. Uwe Majesteiten willen hem opnieuw verkoopen. Hier is hij? neemt hem en verkoopt hem." Hij wierp h«jt kruisbeeld op ck tafel neer en verliet, zonder verder een woord le spreken, driftig liet \eiliek. Ferdinand en Isabella, wel verre van op den geesldrijver ^is zyne onverilriaiT/vimheid toorni" te zijn, werden door dit tooneel diep „tschokt,\ooial

koningin. ,li« simls har, MMMlM

«as. oorüael in kerkelijke naken Ie omlenverpen aan

tiike raadslieden tot welke Torquemada, haar vroegere biechtvadei, ook l'ehooide. Z ij w iea 1 les wat naar wreedheid en hardheid zweemde tegen de borst stuitte, liet zich na de verovering van Granada toch bewegen om hare toestemming le geven lol een koninklijk bevelschrift, waarbij a Ie Jode uit Spanje vertonnen werden. Het werd door Ferdinand en Isabella den

30 Mei 1492 te Granada onderteekend. .

In dit besluit werd bepaald, dat alle ongedoopte Joden, van eiken stand, iederen leeftijd en beiderlei kunne voor het einde van de eerstvolgende maand Juli Spanje moesten verlaten; de terugkeer werd hun op stralle des dood,

MMb°llet>' klonk bijna als onbarmhartige spotternij, dat hun ve,ou"d ^ml. .'edurende dat tijdsverloop al hunne bezittingen te verkoopen en dc 'I'111^1 daarvan in wissels of in koopwaren, waarvan de uitvoer me verboden was, doch in geen geval in baar geld mee te nemen; want bij de laagheid \an hel handelsverkeer in die dagen was het den Joden volstrekt oumogcljk. hunne onmetelijke schallen in koopwaren, die zij mochten uitvoeren, of zclt>

W Het'konhiklijk 'bevel werd met de uiterste gestrengheid ten uitvoer^gckjtl. Tegen het eind van Juli verlieten bijna alle Joden het land, hoewel c11 J"

|1(.i,| ui hare krachten had ingespannen, om hen over te halen zich t, aten doopen. waardoor het huil geoorloofd zou geweest zijn in . n

1),. verdrevenen, die zich in alle landen van Europa en in let noorden van Miika ueerzelten, vervielen grootendeels tot de diepste ellende. Wij hebben reeds verhaald, boe treurig het hun ging in Portugal, waarheen de ineesten hunner zich begeven hadden; een dergelijk lot nu Uof hen bijna overal, want alle volken waren eenstemmig in hun haat legen d« .

Voor Spanje sleepte de verdrijving der Joden, ^ier aantalzeci versch lknd wordt op"egeven — sommigen spreken van KiO.OOO. anderen van ■ . hoofden — de treurigste gevolgen na zich, zij bracht aan de welvaart en de

ontwikkeling des lands eene ongeneeslijke woud toe.

Ten "evolge van hun rijkdom was de Spaansche bande bijna ui sluitend in de banden der Joden geraakt, bovendien waren zij de bekwaamste handwerkslieden en de kundigste beoefenaars der wetenschap. Ze fs de rijkdommen , welke /ij voor het grootste deel moesten achterlaten, stelden het land niet schadeloos voor het verlies van zoovele bekwame en werkje mwonjj

Hel lol der Joden trof enkele jaren later ook de Mooren in het duidelijke verdrag, waardoor bun, hij de overgave van Gianada, volle vrijheid van godsdienst en veiligheid voor hunne personen en bezuinigen

gt na jc ver0vering heersebte binnen Granada een ^S^onle

vrede en eene uitmuntende verstandhouding tusschen Mooren en Uiristenen.

Sluiten