Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich zien. De eenzaamheid bracht hem allicht een nieuw begrip. Zijn huizen moesten veel zon hebben en open ruimte, zoodat de menschen 't vuile werk buiten kunnen verrichten. Nu hokken ze in muffe, duffe vertrekken, schrobben en boenen, alsof nog geen vocht genoeg in Holland zit. Maar bij dit overwegen, het tien maal keeren van 't zelfde gegeven, gedurende het rug-gebogen, moemakend opstijgen, schoten enkele woorden van Anna Paulowna naar voren.

Hij bleef staan om adem te halen, in een vage behoefte aan haar te denken, zich zelf ermee te koesteren. Haar weelderig-ernstig hoofd met't zwarte haar over de matte teint van 't vol ovaal gezicht schemerde verleidelijk-zacht voor hem öp. Hij zag de fijne neus en de goedgevormde mond met de gave tanden, en de oogen die aldoor vol verwachting keken. Haar wel wat zenuwachtig-aanstekelijke lach omschalde hem. Al zijn plannen vergingen daarin. Als hij haar eens kon krijgen ? Maar daar was geen sprake van, te bij-de-hand, te bewust van zichzelf. Een liaison? Met haar niet te beginnen! En mij verbinden .. . trouwen ? welnee, daar kon-ie niet aan denken! Zij mocht 'em. Dat is zeker... als hij geen kans had, kreeg het niemand, maar 't bracht hem niet verder. Zij zaten neven elkaar aan tafel, gingen wandelen, liepen samen in 't bosch

Sluiten