is toegevoegd aan uw favorieten.

Tot het uiterste

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Met boos gezicht en zenuwachtig van opwinding was moeder den volgenden morgen den winkel binnen gekomen en had geweeklaagd en gelamenteerd over dien jongen, 'n nagel aan haar doodkist en ze had gesnikt hoe 't toch mogelijk was, om zóo iets te durven doen zonder er haar 'n woord over te zeggen! . . . De jongens thuis waren er woest over. Zij borg blijven voor dien vervloekten zandgrond, zij! die zich de nagels van de handen werkten om 't hoofd boven water te houden: moesten zij voor de nukken en avonturen van dien oudsten opdraaien ? Er waren woorden gevallen of de duivel los gebroken was. Jan had staan stampen van woede en gevraagd wie of er dan bij Godhoog-en-laag de lakens uit moest deelen, wie of er hier te bevelen had!... Saèm hadden ze gespannen tegen zwakke moeder, tegen Toon, tegen dat te voren verdoemde land, dat zóo schreeuwend duur gepacht was. Maar stug en