is toegevoegd aan uw favorieten.

De droomers

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leunde in zijn stoel achterover, en terwijl hij bleef doormijmeren over de chiromantie, viel hij in slaap van vermoeidheid.

Het was over negenen, toen hij met een schrik ontwaakte. Hij dacht er een oogenblik over of het niet te laat was om zijn buurman nog te bezoeken, maar herinnerde zich wel eens meer om dien tijd gekomen te zijn. Hij wiesch zich gezicht en handen, borstelde zijne kleeren, keek in den spiegel of zijn das wel recht zat en ging toen naar de eerste verdieping.

Mme Pedrini opende hem de deur; Giacomo was een boodschap, de prins bevond zich in zijn studeervertrek. Zij verwijderde zich even om Hugo's bezoek aan te kondigen, maar kwam dadelijk terug om hem binnen te laten. Don Marcantonio zat te lezen, een witte das om den boord gestrikt, een laag-uitgesneden vest, maar een huisjasje aan. Hugo verontschuldigde zich over zijn late bezoek, maar de prins reikte hem de hand en zei: „voor u is 't nooit te vroeg of te laat," terwijl Mme Pedrini een stoel klaar zette.

„Ik lees in Friedlander, Sittengeschichte Roms," zei hij. „Kent u dat werk?"

Hugo antwoordde ontkennend, en zoozeer lag het hem na over de chiromantie te spreken en over de voorspelling van den heer Von Tigernskiöld, dat hij dadelijk liet volgen: „ik ben nu aan een werk over de chiromantie bezig."

„Ha, ha, zei de prins, glimlachend, de chiroman-