is toegevoegd aan uw favorieten.

De droomers

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich gedroomd de Republiek waarlijk democratisch, waarlijk gelouterd van al de rotheid van het oude bewind, waarlijk vrij en rechtvaardig en schoon, voorbeeld van de geheele menschheid. Had Frankrijk dan in hare twee vorige republieken niets geleerd ? Wist het Fransche volk nog niet, dat al wat aan de gehate verdrukking en de vervloekte bevoorrechting van het oude koningschap en het Keizerrijk herinnerde eerst moest worden uitgebrand: Frankrijk door het vuur gezuiverd van zoo jammerlijk een maatschappelijke verpesting? Neen, het was alles hetzelfde: de menschen heengegaan, de toestanden gebleven. Vandamme, dit bij zijn terug keer uit Nieuw-Caledonië inziende, gebroken door het lijden van vroeger en zijn deportatie, teleurgesteld, wanhopend aan de toekomst, voelde zich de kracht ontbreken om den strijd voort te zetten. Hij huurde van het in zijn straftijd bespaarde geld een winkeltje in de rue Lamarck, en opende een negotietje van oude boeken. De eerste jaren leed hij het nijpendste gebrek, maar allengs raakte hij onder de boekenvrienden bekend, en dezen klommen nu op naar père Vandamme, zooals ieder hem noemde, wanneer ze een Elzevier of een Plantijn of een eerste editie zochten. Langzamerhand had de oude man, met zijn tanig gezicht, zijn grooten gebogen neus, zijne kleine goedhartig-guitige oogjes achter groote brilleglazen en zijn platte pet die hij nooit afzette, zelf iets gekregen van zijn omgeving van oude gele boeken, met hun lucht van verdroogd