Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zongen, in zijn slaapkamer zetten, en de deur sloot. Het was de dag, dat hij aan zijn blad in Holland een brief had te schrijven, lusteloos zette hij zich aan het werk. Uren lang spande hij zich in: hij kon zijne gedachten niet vasthouden, zij gleden telkens onder zijn schrijven weg en vervaagden zich in gedroom, in wazig herinneren, in apathischen weemoed. In het middaguur borstelde hij zijne kleeren en ging uit om in de buurt te déjeuneeren, en toen hij terug was gekomen wierp hij zich opnieuw op zijn bed neer en sliep een paar uur. En nu, door die rust, herwon hij zijn levensmoed ; zijn hoofdpijn was minder; hij zette zich neer om te schrijven, en na een uur had hij zijn brief geschreven en het besluit genomen om Mlle Malise excuus te vragen.

Hij wilde daarvoor niet naar beneden gaan: het was Donderdag. Zaterdagsavonds, wist hij, ging zij zelf naar het magazijn Lenormand-z><?wz><?, op den Boulevard des Italiens, om de afgewerkte poppen te brengen, anderen te halen en haar loon te ontvangen; dan wilde hij haar afwachten om haar, onder het naar huis gaan, te spreken. Die twee dagen voelde Hugo zich welgemoed en opgeruimd, en al een uur voor den tijd, dat Mlle Malise gewoonlijk naar den Boulevard des Italiens ging, stond hij in de buurt van den speelgoedwinkel op haar te wachten. Eindelijk, daar kwam zij; onder de honderden voetgangers op het trottoir merkte hij al in de verte haar kleine slanke figuurtje op, met een doos aan den arm, die bijna zoo groot was als zij zelve,

Sluiten