is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude menschen, de dingen, die voorbijgaan ...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij héél zenuwachtig was den laatsten tijd, dat hij gedecideerd niet trouwde, als zij niet kalmer werd, en aardigjes maakte hij haar zoo het hof en kreeg haar in bed: hij was het, die haar toedekte en het kussen lekker schudde:

— Kom moedertje ga nu slapen en

wees nu niet meer dwaas. Laat Steyn nu rustig wandelen, denk niet meer aan Steyn, denk aan niets meer....

Zij berustigde, onder de streeling van zijn heel fijne hand over haar haar, haar wang.

— Zal je nu slapen, dwaze moesje ?

Zeg : wat heb je een zachte vèlletje!....