is toegevoegd aan uw favorieten.

De verloofden

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de pastoor een beetje meer een man geweest was, zooals men zeggen zou . ... ik weet het, ik spreek van een geestelijke, maar vader Cristoforo de vriend van dezen vader gardiaan, is ook een geestelijke net zoo als hij, en dat ïs^een man vol van liefdadigheid en als hij hier was, zou hij kunnen getuigen .. . . ^

Gii ziit vlug genoeg om te antwoorden, zonder gevraagd te zijn, viel de signora haar in de rede, op een toon en met een gelaat, die hoogmoed en toorn teekenden en die haar allesbehalve verfraaiden. „Zwijg! Dat^weet ik al dat de ouders altiid een antwoord voor hunne kinderen klaar hebben.

Agnes beet zich op de lip en zag Lucia aan, met een oog, waarin deze duidelijk lezen kon: Dat heb ik er van, dat gij niet weet te spreken - De gardiaan stond intusschen het meisje al toe te wenken en toe te knikken, dat zij toch beginnen zou en hare moeder niet in den steek laten.

„Eerwaardige signora," zeide Lucia, „hetgeen mijne moeder u gezegd heeft is de zuivere waarheid. De jonkman, die verkeering met mi, gezocht had, hier werd zij als één purper, „dien nam ik uit eigene verkiezing Vergeef mij indien ik als een onbeschaamde spreek. Maar ik doe het opdat uwe doorluchtigheid geene kwade gedachten van mijne moeder zou krijgen. En wat dien heer aangaat, God vergeve het hem, maar ik zou liever willen sterven dan in zijne handen vallen. En zoo uwe doorluchtigheid ons de weldaad bewijzen wil ons eene veilige schuilplaats toe te staan, naardien wij nu eenmaal zoo ver gekomen zijn dat wij onze toevlucht tot de goede menschen nemen moeten en hen lastig vallen met onze verzoeken (doch Gods wil geschiede), zoo wees verzekerd, signora, dat niemand ooit meer van harte voor u bidden zal, dan wij beiden.'

„Ik geloof u gaarne," zeide de signora op zachter toon, „maar ik zal mij het genoegen geven u eens nader alleen te spreken, hoezeer ik anders geene nadere inlichting behoef noch andere beweegredenen om aan het verlangen van den vader gardiaan te voldoen." Bij deze woorden, wendde zij zich eensklaps tot hem, me eene gemaakte beleefdheid. „Ik heb er zelfs," vervolgde zij, „reeds over gedacht. Voor 't oogenblik komt mij dit het beste voor: De portierster van het klooster heeft voor weinige dagen hare laatste dochter uitgehuwelijkt. Deze menschen zullen de kamer kunnen krijgen, door haar verlaten, en in de weinige diensten, welke zij voor het klooster waarnam, hare plaats vervullen t Is waar . . . . en hier wenkte zij den gardiaan nader te treden, en vervolgde half fluisterende, „ t s waar, den slechten tijd in aanmerking genomen, had men geen plan om de P'aats van dat meisje weder te doen vervullen, maar ik zal er met de moeder abdis over spreken, en een woordje van mij... ten genoegen van den vader gardiaan ... In 't kort, ik houd de zaak voor geklonken.']

De gardiaan begon dankbetuigingen te uiten, maar de signora viel hem in rede: „Geene plichtplegingen. Ik reken op mijn beurt, als het te pas komt en ik die mocht noodig hebben, op de hulp der vaders kapucynen. En 'n aHen geval vervolgde zij met een glimlach, die iets spotachtigs en bitters had, „in allen geval,

zijn wij niet broeders en zusters?" ,

Dit gezegd hebbende, riep zij eene leekezuster, waarvan er door eene bijzondere onderscheiding te haren gevalle gemaakt, altijd twee tot haren dienst bestemd waren, en beval haar de abdis hiervan kennis te geven; waarop zy de portierster komen liet en met haar en Agnes de noodige bepalingen trof. Hierop deed zij deze vertrekken, gaf den gardiaan zijn afscheid en hield Lucia bij zidi De gardiaan geleidde Agnes tot de poort, en gaf haar onderweg nieuwe onderrichtingen, waarop bij een brief ging schrijven aan vader Cristoforo om dien van alles verslag te doen. - Zij is een kopstuk, die signora! - dacht hij naar zijn klooster terugkeerende, - en nieuwsgierig! Maar die haar m haar zwak weet te tasten, die kan er mee doen wat hij wil. Vriend Cristoforo zal zeker niet vermoeden dat ik hem zoo schiedelijk en zoo goed bediend heb. Die goede