Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kinderen: wat blief je? Zeg mij eens of die heeren van de plakkaten ooit hunne lippen aan uwen wijn gezet hebben ?"

„Dat volk drinkt altemaal water," zeide een buurman van Renzo.

„Zij willen bij hun verstand blijven," voegde een ander er bij,' om des te loozer te kunnen liegen!" J' "

. "De SPRjkM vP t6" ^°P gesIagen!" rieP Renzo" »Dan hebt gij mij ook al begrepen. Best! Nu kastelein, antwoord dan nu. Die Ferrer, die de beste is van allen, heeft die hier ooit een enkelen quattrino verteerd? En die bloedhond die Don.. . Neen, dat zeg ik niet, zooveel begrip heb ik nog wel. Ferrer en' vader Crrr. nu ja, dat zijn twee brave kerels; maar brave kerels, die zijn er

WTg\w , er,glr da" de jongen; en de i0I,gen... nog weer erger dan de ouden. Met dat al, ik ben blij dat er geen slachterswinkel van gemaakt is, foei.. beulswerk. Brood, ja, dat gaat aan. Ik heb stompen gekregen, maar. ik heb er ook uitgedeeld. Plaats, overvloed, brood! En dan Ferrer... een woordje in t latijn siès baraos trapolorum... Leve! Recht! Brood! Ja, zoo was het Dat wilden zij .. Maar toen kwam weer dat vervloekte ton ton ton, en noe eens ton ton ton. Maar zij gingen niet op den loop, weet je... Hem bij zijn kraae grijpen, dien pastoor... Nu, ik weet het wel!"

Dit gezegd hebbende boog hij het hoofd, en stond eenige oogenblikken als m gedachten verzonken. Daarop zuchtte hij diep, en zijn hoofd oplichtende, vertoonde hij twee verglaasde oogen en een zoo barmhartig gezicht, dat het er leehjk met hem zou uitgezien hebben, indien het voorwerp van zijne droefheid hem slechts een oogenblik zoo gezien had. Maar die ruwe gasten, die zich reeds T ™ ,beg°""en te vermaken met de hartstochtelijke en eenigszins verwarde

houdW TV 'f T k kZ°' V°nden d-fS tC meer genoegen in ziJ'ne deemoedige houding. Die t naast bij hem zaten zeiden tot de overigen: „Ziet eens!" en allen

ZiltT mTj t0t em,\ Z00dat hij' de sPot werd van het geheele beschaafde gezelschap. Niet dat zij allen juist ook volkomen bij hunne zinnen waren, hoe-

danig die dan anders ook mochten gesteld geweest zijn, maar niemand was er toch, om de waarheid te zeggen, zoo ver heen als onze arme Renzo: en daarbij Zll r™ t?mte"wfan- ZlJ vermaakten zich, dan de een dan de ander, met hem gekke of onbeschofte vragen te doen en hem tevens door buitensporige plichtplegingen te bespotten. Nu eens toonde hij dat het hem hinderde; dan eens nam Ï„ ,C aIsf gekhe,d °P; dan weder sPrak hij over iets geheel anders, en ant-

rttMhr l 7°eg' eT 6en W°°rd 16 verstaan van hetgeen men hem zeide; akyd bij horten en stooten, en altijd te onpas. Een geluk was er: dat hem, té

midden van die zinsverbijstering, nog eene instinctmatige zorgvuldigheid was overgebleven, om alle eigennamen te vermijden, zoodat zelfs die, welke het diepst zoo om '"gegrift, nooit werd uitgesproken. Wij noemen dit een geluk,

zoo om verscheidene andere redenen, die men licht bevroeden zal, als omdat het ons zelve zou geërgerd hebben, indien die naam, dien wij zelve niet zonder genegenheid en eerbied noemen kunnen, door die ruwe monden ontheiligd ware en een speelbal geworden van die ongure tongen. 1

XV.

De waard, ziende dat het wat al te grof liep, en begrijpende dat het best zou zijn een eind aan het spelletje te maken, kwam Renzo 'op zijde, en terwijl

hpm' h-*1! " °P fdCn t00n verzocht hem met rust te laten, schudde hijhem bij den arm en trachtte hem aan het verstand te brengen, dat het tijd was

n^mnaar H 16 g3an' Maar deZC kWam a'tijd Weer °P het oude terug- °P den am en den voornaam, op de plakkaten en burgermanskinderen. Die woorden

Sluiten