Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zeiven gezegd: Maak dat gij wegkomt, maak dat gij wegkomt. Maar diezelfde vrees, om geen vermoeden te wekken, op dat oogenblik tot eene hoogte gedreven, waardoor zij al zijne zielsvermogens overmeesterde, had hem weder met gelijke kracht op de bank als vastgenageld gehouden. In deze verlegenheid hoopte hij, dat de babbelaar toch eindelijk wel zou ophouden van hem te spreken, en beloofde hij zichzelven heen te gaan, zoodra hij hoorde dat er een ander onderwerp op het tapijt gebracht was.

„En daarom is het juist," zeide een van het gezelschap, „dat ik, die weet hoe het met die dingen gaat, en dat in de oproeren de eerlijke lieden er altijd het ergst aan toe zijn, mij niet heb laten verleiden door de nieuwsgierigheid, en stilletjes thuis gebleven ben."

„En ik, heb ik dan een voet buiten het dorp gehad?" vroeg een ander.

„En ik dan?" zeide een derde. „Als ik bij toeval te Milaan geweest was, ik zou alles hebben laten staan, en oogenblikkelijk naar huis gegaan zijn. Ik heb vrouw en kinderen, en om u de waarheid te zeggen, de Bacchusfeesten bevallen mij niet."

Op dit oogenblik wendde de hospes, die met de anderen had staan luisteren, zich naar het andere einde der tafel, om te zien wat die vreemdeling deed. Renzo nam zijn slag waar, wenkte den hospes, vroeg de rekening en betaalde, zonder eene enkele aanmerking, hoewel het al mooi laag water bij hem was; en zonder verder een woord te spreken, draaide hij den hoek van de deur om waar hij bij zat, en was buiten, keek eens even goed rond, om zeker te zijn dat hij niet den kant uitging, van welken hij gekomen was, en trok haastig voort, God dankende dat hij er uit was.

XVII.

Eéne neiging is dikwijls al genoeg om te maken, dat iemand niet op zijn gemak is; wat moet men dan niet te stellen hebben met twee, en die nog wel buitendien met elkander in strijd zijn. De goede Renzo had er, zooals de lezer weet, twee zoo op het lijf, de neiging om te loopen en die om verborgen te blijven; en de noodlottige redenen van den koopman hadden de eene zoowel als de andere ongemeen versterkt en verlevendigd. Zijn avontuur had dan gerucht gemaakt; men had het ér dan op gezet om hem in handen te krijgen; wie weet hoeveel sbirren er reeds te veld waren om hem op te sporen, welke bevelen er waren uitgevaardigd om op hem te passen, in de dorpen, in de herbergen, op de wegen! Hij troostte zich wel met het denkbeeld dat er dan toch eigenlijk maar twee sbirren waren die hem kenden, en dat hij naam en voornaam toch niet op zijn voorhoofd had staan; maar dan kwamen hem weder honderd historiën voor den geest, die hij wel eens had hooren verhalen van vluchtelingen die op vreemde wegen op grooten afstand van de plaats, waar zij hun wanbedrijf gepleegd hadden, waren ontdekt en gepakt, en die herkend waren aan hun gang, aan hun wonderlijk verdacht voorkomen en aan honderd andere kenteekenen, waaraan men niet zou gedacht hebben, en dit vermeerderde dan weder zijn angst en deed hem soms wenschen zich in het diepste der aarde te kunnen verbergen.

Hoezeer dus op dit oogenblik dat hij Gorgonzola verliet het ave maria reeds luidde, en de steeds toenemende duisternis de gevaren waarvoor hij vreesde steeds verminderde, zoo was het echter niet zonder weerzin dat hij den grooten weg eenigen tijd volgen moest, en stelde hij zich voor om het eerste het beste zijpad in te slaan, dat naar dien kant scheen te leiden, werwaarts hij verlangde te gaan. In den beginne ontmoette hij nog wel enkele menschen, maar zijne verbeelding was nu zoodanig ontsteld door al die angsten en bekommeringen, dat

Sluiten