Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zal, naar ik vertrouw, de belangrijkheid blijken dezer Justificatie van de Staten van Holland.

Tot hiertoe hielden wij ons bijna enkel bezig niet de binnenlandsche politiek van den Stadhouder, die hem in zoo hooggaanden twist met ééne provincie gebracht heeft. Maar de gronden van den twist zijn voor een niet gering deel in zijne buitenlandsche staatkunde te zoeken. Ook daarover dus nog een woord.

Wij weten al hoezeer de Prins ijverde voor de belangen van zijn ongelukkigen schoonvader, en na diens dood, voor het herstel van diens zoon Kakel II op den Engelsehen troon. Had zijne zienswijze gezegevierd over den tegenstand tier Staten-Generaal, vooral aangewakkerd door Holland, — wie weet, of wij dan niet reeds tijdens zijn leven in oorlog met Engeland waren geraakt ? Dat mogen wij ook besluiten uit deze schets van Guizot: „Tant que le Prince d'Orange vécut, il fit prévaloir dans les conseils des Provinces-Unies, une politique hostile a la République britannique: non pas sans effort ni complètement: car il ent voulu, tnême au prix de la f/uerre, engager la confédération dans la cause de Charles II. Mais la province de Hollande et ses magistrats ne purent empêcher que, dans la conduite générale des affaires, le Prince d'Orange, secondé par les jalousies des autres provinces et par le sentiment populaire, ne fit prévaloir la politique royaliste. A la mort du prince eet état de ehoses changea coinplèteinent" (Hist. de la Rép. d'Angl. I 239).

Verder werd er reeds op gewezen, hoe de Prins van den beginne af gekant was tegen den Munsterschen vrede. Zeker, wij mogen aannemen, dat dit ten deele voortsproot uit zijne oorlogszuchtige natuur en begeerte naar krijgsroem ; ook uit vrees „dat bij tijd van vrede zijn gezag zoude verminderen .... en dat de Staten alle autoriteit aan zich zouden trekken" zooals wij hierboven al hoorden; maar om welke reden dan ook, het stond hij hem vast, dat wij de wapenen weder moesten opvatten tegen Spanje. Gkoen

Sluiten