is toegevoegd aan uw favorieten.

Leerboek der gerechtelijke geneeskunde

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maakte, groote hleinen; hart en aorta waren doorschoten, de 12" horstwervel verbrijzeld. Taylor zag hleinen optreden bij een drenkeling, die, ofschoon dood, in een te heet bad gelegd werd. Wright kreeg hleinen door een been 4 minuten iüi de amputatie te verbranden I

Wanneer postmortale hleinen bersten en het corium daardoor in aanraking komt met de lucht, wordt het iels rooder, een feit, dat men natuurlijk kennen moei (v. Hofmann).

Postmortale hleinen, door vlamwerking (llunsensche brander!) ontstaan, bevatten in den regel geen vloeistof, doch waterdamp: zij bersten zeer gemakkelijk. zoodat het Ie voorschijn roepen ervan moeielijk is. Zij ontstaan op eenigen afstand van liet punt, waar de vlam op de huid gericht wordt ; die plaats zelf schrompelt.

Langen tijd na den dood geeft verbranding hleinen bij waterlijken en bij oedemateuse (zelfs rotte) lijken (Leuret en Champouillon), doch de temperatuur moet hooger zijn dan die, welke noodig is om tijdens het leven hleinen te geven; kokend water geeft ze h. v. niet. Een enkele maal zouden volgens sommige schrijvers ook bij gewone cadavers na den dood bullae kunnen ontstaan (aan Casper—Liman en v. Hofmann gelukte dit echter nooit!).

Postmortaal ontstane hullae (ook de rottingsbleinen, welke reeds na 24 uur plegen voor te komen) zijn niet omgeven door een rooden hof en vertonnen nooit een sterke fijne vaatinjectie van de onderlaag (verschijnselen, welke echter ook bij intravitaal ontstane kunnen ontbreken); zij hebben altijd een vuilbloederigen inhoud en komen voor op wankleurige gedeelten der huid.

I)e inhoud van hleinen, ontstaan tijdens het leven, stolt geheel bij koken, terwijl die van postmortale hleinen slechts enkele eiwitvlokjes oplevert (Chambert); in intravitaal ontstane hullae vindt men leucocyten, in postmortale niet (HalthazaroK

Voor de diflerentiale diagnose moet men nok denken aan de mogelijkheid van erysipelas lmllosum (zie hl. 64) en bij kinderlijkjes niet alleen aan rottingsbleinen, doch ook aan die, welke voorkomen bij algemeene ziekten en bepaalde aandoeningen der huid n. 1. pemphigus nennatorum si/phUitii'iis, pemphigus neonatorum mm sgphililicus en dermatitis ex/nliativa. De pemphigtis syphiliticus is gelocaliseerd aan de handpalmen en voetzolen, bij den anderen vorm ziet men altijd verschillende stadia naast elkaar voorkomen en bij de dermatitis cxfoliativa laat de epidermis reeds bij het zachtste bestrijken met den vinger los.

In een goed ingerichte verbrandingsoven (crematorium), waarin het lijk aan de inwerking van lucht van 850° blootgesteld wordt, is in enkele minuten een menschenlijk verkoold, doch het duurt 1 t/ï—2 uren voor liet, op enkele beenstukjes na, volkomen verascht is.

Het duurt natuurlijk veel langer (misschien wel 2 dagen), wanneer men op een houtvuur of door herhaald overgieten met petroleum een lijk geheel wil vernietigen; na 2 uur zijn pas de huid en de oppervlakkigsle laag der spiereu verbrand. Wordt hel overgoten mei teer, dan gaat het wel sneller,