is toegevoegd aan uw favorieten.

Uit het leven der dieren

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vonden in hunne gapende kele eene schorre vervaarlijke scheurstemme om hunnen schrik uit te tnoorelen, maar 't was al ten onnutte, elk op zijne beurt werd eene koorde om 't bovenste bekkeneel gesnoerd bachten de tanden, en trekt gij nu maar, en schoort u onwillig achteruit, hoe meer ge trekt, hoe meer de koorde nijpt, en, wat wilt men gaan trekken aan eenen muur.

Met vrij onzachte bepootelinge, onhebbelijk geduwd en gestooten, werden ze in hunne wroete twee kopertjes geboord, die, van boven toegewoeld en afgenepen, pinsten als twee gloeiende ringeltjes.

Heere der heeren, wat een grievende, snerpende wee, en hoe ze gekermd hadden en getierd in de lucht, en tegengestribbeld, maar ze hadden de moeite van hun moorelen en tegenstribbelen aan hun eigen gehad, en 't was gebeurd : ze liepen daar nu al lijk veronrechte lierelouws die 't niet verhelpen kunnen, te schudden hunnen gekwetsten neuspunt, 't Was in eenen keer uit met hunne leute van 't wroeten, en als ze niet hunnen snuit nog ievers aan roeren dorsten, hadden ze evengauw het nijpende vermaan in hunnen domper, dat 't stille te blijven was en niet meer te wroeten.

Zoo liepen ze voortaan versubbedut, bedaard en gestild, ont de wonde genas, tot ze de jeukte lijk al t andere gewoon werden en bedegen tot voorzichtige gedaagde verkens, die nog leefden om te eten en te slapen.

Zekeren dag was 't egeens jacht in 't kot.

Dat stoorde hen geweldig, kwaad waren ze en ze liepen knorrig, grommelend en brommend, enthoelange