is toegevoegd aan uw favorieten.

De Fransche Revolutie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bestempelt, alsof, zij in het geheel geen personen waren, maar slechts een hoop licht ontbrandbare stof, goed genoeg om daarmede Bastilles in de lucht te doen vliegen. Inderdaad, is een omwentelingsgezinde van dien aard niet eene ongerijmdheid, door natuur en kunst verloochend, die verdient dat hij van de aarde verdwijnt? Voor onze arme broeders van Parijs is alle patronaat der Girondijnen waarlijk een gruwel, en zoo het al welsprekend en onweerlegbaar is in logica, in werkelijkheid des te valscher en des te meer gehaat.

De Girondijn, die naar populariteit bij de arme broeders van Parijs streeft heeft ongetwijfeld een moeilijk spel te spelen. Indien hij zich bij achtbare lieden in de verte gehoor verschaft, dan geschiedt zulks omdat hij telkens op de Septembergruwelen en dies meer terugkomt, geschiedt zulks ten koste van Parijs, waar hij leeft en het woord voert. Moeilijk is het, voor zulke toehoorders het woord te voeren! De vraag doet zich dan ook op: zouden wij ons niet uit Pa)-ijs kunnen verwijderen? Meer dan eens wordt zulks beproefd. En zoo wij zei ven liet niet kunnen, dan zouden, denkt Guadet, onze suppléants het ten minste kunnen doen; want ieder afgevaardigde heeft een suppléant of plaatsvervanger, die des noods zijne plaats inneemt. Zouden deze niet ergens, bij voorbeeld te Bourges, vergaderen kunnen, een stille, bisschoppelijke stad, in het rustige Bcmj, ruim veertig uren van hier? Wat zou het den Parijschen sansculotten dan baten om ons te beschimpen? Onze plaatsvervangers zouden rustig te Bourges zitten, en wij behoefden ons slechts tot hen te spoeden. Ja, men zou zelfs de primaire kiesvergaderingen weer kunnen oproepen, denkt Guadet, en een nieuwe Conventie verkrijgen met nieuwe volmachten van liet souvereine volk, en Lyon, Bordeaux, Rouaan en Marseille, tot nog toe slechts provinciesteden, zouden ons, op hare beurt, zeer gaarne verwelkomen, en in zekeren zin hoofdsteden worden, en die Parijzenaars tot rede brengen. (1)

Schoone plannen, die alle mislukken! Wanneer zij in de hitte van welsprekende logica heden besloten worden, worden zij morgen onder luidruchtig gedruisch herroepen. (2) Wilt gij ons dan, o Girondijnen! in afzonderlijke republieken splitsen, gelijk de Zwitsers, gelijk de Amerikanen, zoodat er geene hoofdstad, geen ondeelbaar Frankrijk meer is?^ Uwe departementale garde (3) scheen daarop te doelen! Eene verbonds-republiek? Federalist? Mannen en breiende vrouwen herhalen: /'édéraliste! zonder zich veel om den zin van het woord te bekommeren, herhalen het, totdat het, gelijk het bij zulke gevallen gewoonlijk gaat, een schier magische beteekenis verkrijgt, geschikt, om iedere mogelijke schandelijkheid daarmede aan te duiden; en fédéraliste is een woord van duivels-bezwering, een Apage, Satanas! geworden. Maar verder bedenke men, hoe «de openbare meening" in de departementen ..vergiftigd" wordt door de journalen van ISrissot, Gorsas, Condorcet en anderen. En voorts ook, wat tegengiften, nog afschuwelijker van aard, er gegeven werden door Hebert's Père Duchesne, het onbeschaamdste blad, dat ooit op aarde verscheen, door een Rougiff van Qouffroy, door de «brandbladen" van Marat ! Meer dan eens wordt er op gedaan beklag en bij klimmende verbittering besloten, dat men niet tegelijk wetgever en dagbladschrijver kan zijn, dat men kiezen moet tusschen het eene of andere beroep. (4) Maar zelfs dit, hoe weinig het ook gebaat zou hebben, wordt herroepen of ontdoken, en blijft slechts een vrome wenscli.

Ziet middelerwijl, o nationale vertegenwoordigers! hoe er, als een treurige

(1) Zie een deel van Guadet s rede bij Mignet. In deze rede, in April gehouden, vorderde Guadet ae afzetting der municipaliteit van Parijs en hare vervanging door de presidenten der sectiën en de samenroeping van de suppléants der Conventie-leden te Bourges.

(2) Moniteur, 1T93, No. 140 etc.

(3) Zie pag. 75.

4' Histoire parlementaire, XX\. 25 etc. Dit decreet werd genomen in den nacht van 9 op 10 Maart 1 <93. Marat was een van de eersten, die niet aan dit decreet gehoorzaamde.