is toegevoegd aan uw favorieten.

De ontredderden

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op over z'n vrouws dood en het treurige verloop; hij wilde weten op welke wijze zij werd begraven, en waar z'n boeltje bleef. Maar nu nog niet, d&t zou later wel blijken, dan was 'tvroeg genoeg!

Het nuchtere dageljjksche leven liet zich vanzelf weer gelden. Schuchter ondervroeg hij de zuster, die een direkt antwoord nog eerst ontweek, hem aan 't eind niet onkundig kon laten en 't dan maar zonder 7eel omwegen zei.

— Je vrouw, zei ze, is van gemeentewege gekist en begraven ... en je huisraad... ja, u begrijpt! de huisbaas moest toch z'n woning terughebben, en toen is het geloof ik, op de stadstimmertuin ondergebracht ...

Hij nikte, 't Kon niet anders! Begraven op kosten van de stad? Als 'n kind begon hij te

schreien.

De zuster troostte, zei dan flink:

— Kom, kom, 'tis heel netjes en fatsoenlijk gegaan een groot woord van de stad, maar

eigenlijk komt het op 't zelfde neer wie de koBten betaalt, ja zeker!

Hij zuchtte. Zijn tranen droogden op, — en hij verstrakte, verstomde weer. Op kosten van de stad, van de armen begraven ? Dat was 't lot van haar, die hü tot zijn vrouw maakte. Klaar zag hij voor zich al wat hij haar tekort had gedaan. Jammerlijk was-ie weggezakt van jaar tot jaar en trok haar mee.

'n Schrille gedachte, niet uit hem zelf, maar als