is toegevoegd aan je favorieten.

Barthold Meryan

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moest zij van hem zelf hebben geërfd, dacht hij glimlachend.

Wat de nieuwe huisgenoote betrof, het was duidelijk dat zij hare taak met nauwgezetheid dacht te vervullen. Zij was met Baby allerliefst, hield zich veel met haar bezig, sprak op de verschillende daartoe bestemde uren van den dag de drie talen — daar zij, in Limburg grootgebracht, ook het Duitsch volkomen machtig was .— en wist al badineerend haar leerlinge vrijwel te dwingen haar in de taal waarin zij werd toegesproken te antwoorden.

Alles ging dus naar wensch. Het doorloopend Fransche discours waarmede Johanna zich een oogenblik bedreigd zag, werd haar bespaard, en wel door toedoen van Carla zelve, die vrij goed Hollandsch sprak, met een accent dat iedereen alleraardigst vond. Begrijpend welk een ongunstige terugwerking het op de huiselijke gezelligheid zou hebben, had deze voorgesteld alleen vreemde talen te spreken wanneer zij met Baby alleen was, en verklaard ook dan voor een voldoende taalontwikkeling bij het kind te durven instaan, vooral in het Fransch.

„Zij is zoo vlug en schrander 1" zeide zij tegen Meryan, „en haar accent, hoewel nog niet vlekkeloos, is zoo gedistingeerd, dat ik weinig moeite met haar zal hebben. Wij zullen een accomplished young lady van je maken, niet waar Baby?" had zij er op laten volgen, het jonge meisje met een liefkoozende beweging tot zich trekkend.

Meryan was haar dankbaar, dat zij aan zijn onuitgesproken verwachtingen zoo geheel beantwoordde. Baby had alleen nog maar een wereldsch vernisje noodig. Indien zij bij haar lief gezichtje en de speciale deugden harer moeder: onschuld en meegaandheid, datgene wist te verkrijgen wat Johanna niet bezat.... het savoir faire, de tact en de gemakkelijke aangename vormen van een vrouw van de wereld, dan zou Baby zijn vaderlijk ideaal in allen deele verwezenlijken.

Tot de kleine détails van het thans gevolgde opvoedingssysteem behoorde ook het binnentreden van een salon en het groeten op straat. De eigenaardige stijve hoofdknik der Amsterdamsche jonge meisjes, waarvan de verregaande onbevalligheid Carla's Fransch bloed inderdaad in oproer bracht, was streng verboden, en de eerste mislukte pogingen van Baby om het gegeven voorbeeld na te volgen, riepen zelfs waterlanders te voorschijn. Al hare bewondering voor Carla's eigen manier van groeten was noodig, om het kind in dat opzicht tot de noodige volharding aan te sporen, want zij vond het ontzettend moeielijk.

„U moest het van haar zien, moeder, als wij op straat zijn!" kwam zij in den eersten tijd opgewonden vertellen, wanneer zij met Carla was uit geweest. „Zoo heel heel even.