Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

banden ondersteunde de oude gravin den zieken jongen en bereidde wat smakelijks voor hem op het oude porselein.

Eü Fantasio keek naar hem en het was of zijn oogen lichter waren dan ooit.

„Smaakt het, mijn lieve kleine prins," vroeg de oude gravin en haar gezicht keek zoo vergenoegd, alsof haarzelve een kostelijke vreugde bereid was.

„Fantasio," zei Peter, „ik"... toen hield hij op.

„Nu?"

„Ik weet niet goed hoe ik het zeggen zal. Wat is het hier mooi en goed! Van uit mijn bed kan ik altijd het park zien. En wat is mijn kamer mooi. En wat lekkere vruchten krijg ik."

Peinzend keek het prinsje rond zich en hij at, als waren zijn gedachten er niet bij.

„Ik heb heel veel, hè Fantasio?"

„Eet maar, mijn kleine man," zei de dichter, maar zijn geheele gezicht lachte het prinsje toe.

„Wat heb u toch prettige oogen om naar te kijken," zei het prinsje. „Gravin, ik ben klaar."

Toen knoopten de zorgzame handen van de oude

Sluiten