Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Wat de kindereu schrijve».

Het was nu herfst geworden en het liep tegen den winter. De boomen waren bijna kaal; grauw strekte zich de hemel boven het bosch uit.

In zijn werkkamer zat Pantasio en keek naar de bladeren, die dwarrelden over den weg. Hij had hard gewerkt dien morgen en nu droomde hij een beetje om uit te rusten en onwillekeurig gingen zijn gedachten naar den zomer, die voorbij was en waarin hij zooveel kinderen had leeren kennen. Nu had hij het heel erg eenzaam, want hij was naar een stil plaatsje getrokken om ongestoord te kunnen arbeiden, ver van Peter, ver van de anderen. Waardoor het

Sluiten