Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„'t Is eene heele reis," zeide mevrouw Doornhof, die niet veel lust had om al de trappen op te klimmen. „Zou je 't nog niet eens kunnen probeeren om te gaan slapen? Ik weet haast zeker, dat je je vergist hebt."

„Als mevrouw niet wil komen, moet mevrouw het weten;" hernam Betje teleurgesteld, „maalais mevrouw morgenochtend het huis leeggestolen en ons vermoord in ons bed wil zien liggen, dan moet mevrouw het ook weten."

„Kom, kom, zoo erg zal 't niet wezen," zeide mevrouw bedarend; „er mocht wel een heel regiment dieven wezen, als zij 't huis leeg wilden stelen."

„Dus mevrouw gaat niet mee?" vroeg Betje treurig, terwijl zij den knop van de deur in haar hand nam. „Nu mevrouw moet het zelf weten, maar Antje en ik willen ons niet zoo maar dood laten steken! Wij blijven in de keuken op stoelen zitten."

„ïsu, als 't er zoo mee staat, dan zal ik even mee gaan," zeide mevrouw Doornhof. „Jullie moeten fatsoenlijk in je bed slapen."

Mevrouw ging met Betje naar boven. Antje stond haar al aan de trap op te wachten met

Sluiten